publiczna dusza prywatna

Na głów­nym kory­ta­rzu Zen­tral­nego leźy zapi­ja­czony menel, nad nim dwóch mun­du­ro­wych i jakiś cywil, chyba taj­niak, w czar­nej skó­rza­nej kurtce. Usły­szany kątem ucha dia­log na nutę „nie wstanę, tu będę leżał”. Wszyst­kie księ­gar­nie poza­my­kane, nawet ta która jest otwarta zawsze. Czter­na­ście minut. W hali głow­nej mon­stru­alne kolejki, ban­ko­mat, scho­dami w dół, przy dwóch kasach naprze­ciw scho­dów jedna osoba.

W pociągu w prze­dziale facet ide­al­nie podobny do jed­nego z boha­te­rów obej­rza­nego wczo­raj „Wło­skiego dla począt­ku­ją­cych”. Z wypo­sa­źe­nia wycią­gam odtwarzacz.

Za Gołąb­kami po pra­wej cen­trum logi­styczne Tesco, rzadki widok – przy kaź­dym por­cie ładun­ko­wym przy­ssana przy­czepa. Rów­nym rząd­kiem wcią­gają do trzewi wyźy­wie­nie dla prze­je­dzo­nej Polski.

Za Lowi­czem pociąg wyjeź­dża spod chmury która zawsze wisi nad War­szawą, to tu, gdzieś w oko­li­cach Kutna zawsze zmie­nia się pogoda i środek cięź­ko­ści myślenia.

I nagle Unia Euro­pej­ska fun­duje nie­spo­dziankę, za oknem nagle wyska­kują dwa wiel­kie śmigła na słu­pach. Otwie­ram „Choke”.

You are not get­ting any younger.

This is even after the Easter Bunny tur­ned out to be a lie. Even after Santa Claus, and the Tooth Fairy, and Saint Chri­sto­pher, and New­to­nian phy­sics, and the Niels Bohr model of the atom, this stu­pid, stu­pid kid still belie­ved the Mommy.

Pain­ting a pic­ture, com­po­sing an opera, that’s just some­thing you do, until you find the next wil­ling piece of ass.

Za oknem wyska­kują pru­skie koszary, histo­ria mia­sta daje o sobie znać. To juź Por­no­zbyt, w tę stronę teraz trzeba zacząć się ubie­rać. Narzu­cam skórę, za oknem na smut­nym kosza­ro­wym podwórku jakiś nie­szczę­śnik masze­ruje defi­la­do­wycm kro­kiem z kała­chem z bagne­tem trzy­ma­nym w pozy­cji pre­zen­tuj broń. Nie wiem czy mnie widzi ale uno­szę lewą rękę w pozdro­wie­niu. Gość odma­chuje bro­da­czowi z pociągu.

Świeci słońce.

Święta.