publiczna dusza prywatna

Mieli ryso­pisy dwóch tali­bów i infor­ma­cje, gdzie się ukry­wają. Patrole prze­cze­sy­wały teren, zatrzy­mu­jąc każdą cię­ża­rówkę, motor czy rower. Nad pusty­niami krą­żył bez­za­ło­gowy pre­da­tor, prze­ka­zu­jąc do bazy obraz twa­rzy każ­dego poru­sza­ją­cego się mię­dzy osa­dami czło­wieka. I to pre­da­tor ich zna­lazł. Jechali moto­rem, ich wygląd zga­dzał się z ryso­pi­sem, a wąt­pli­wo­ści roz­wiała dobrze widoczna na ekra­nie broń. Ktoś w bazie naci­snął „enter i pre­da­tor odpa­lił lase­rowo kie­ro­wany pocisk. Pol­ski patrol doje­chał tam godzinę póź­niej, żołnie­rze opo­wia­dali, że ciała były pra­wie nie­tknięte, jakby zgi­nęli od drob­nych odłam­ków.
— Marek Ster­lin­gow, Marek Wąs „Śmierć na Końcu Świata