publiczna dusza prywatna

Jakie pamię­ta­cie zna­czące wyda­rze­nia histo­ryczne? Takie naprawdę znaczące?

Ja chyba żadnego. To zna­czy pamię­tam upa­dek Żela­znej Kur­tyny, strajki na wybrzeżu w 1980 (dzień wcze­śniej wró­ci­li­śmy z waka­cji w Sopo­cie), stan wojenny (któ­rego jak raz wszyst­kie „atrak­cje mnie omi­nęły poza tymi zdal­nymi — Jaru­ze­lem w tele­wi­zo­rze i wol­nym od szkoły bo jakiś strajk był, nawet chyba żadnego patrolu ani kok­sow­nika nie widzia­łem), pierw­szy bąbel inter­ne­towy, 11 wrze­śnia 2001. Ale to wszystko za 100 lat będą przy­pisy, a raczej „[chcesz wie­dzieć więcej?] .

No może Inter­net to coś wię­cej, ale też nie uczest­ni­czy­łem w prze­ło­mie, a tylko doświad­czy­łem efek­tów. Prze­łom był w BBN, w cza­sach w któ­rych w Pol­sce na tele­fon cze­kało się 30 lat. Zała­pa­łem się wpraw­dzie na jeden z pierw­szych dostę­pów do sieci, i pamię­tam jak Simtel.net zgła­szał się jesz­cze jako „White Sands Test Mis­sile Range”, ale kto dziś pamięta SIm­tela, jest Rapid­Share i Bittorrent.

I pamię­tam znisz­cze­nie Chal­len­gera i Colum­bii, ale to już były ostat­nie gwoż­dzie do trumny. Ludz­kość wyj­rzała w kosmos, nie zna­la­zła tam nic atrak­cyj­nego, i nie wró­ciła wię­cej. Mówiono że pusz­cza­nie pie­nię­dzy w kosmos to mar­no­traw­stwo. Ale teraz i tak idą one na złote spa­do­chrony mana­ge­rów wiel­kiego kapi­tału. Mamy roz­wój, gospo­dar­czy, dwa samo­chody w każ­dym garnku, kur­czak w każ­dym garażu, mamy roz­wój kul­tu­rowy i tech­niczny, news o tym, że umarł nie­szczę­śliwy muzyk obiega bły­ska­wicz­nie cały świat, ale nie mamy jak mu pomóc. I nie mamy nadziei, że będzie lepiej.

Może i pro­gram Apollo nie miał sensu. Ale zro­biono w nim coś, czego nie zro­bił żade czło­wiek wcze­śniej, i pew­nie nie zrobi żaden póź­niej. Coś co ludz­kość będzie pamię­tać, dopóki będzie ist­niała, kiedy zapo­mni już Lutrów i Torqu­ema­dów, Wałę­sów i Mahometów.

Co nam teraz zostaje?

Twit­ter (1, 2, 3).

Żeby sobie przy­po­mnieć jak to było.