Te laski teraz zajmują te same 30-metrowe mieszkania, w których zmieniano im pierwsze pieluchy. Teraz to się nazywają Kawalerki albo Garsoniery, a one mieszkają tam same, bo mogą sobie na ten luksus pozwolić.
Czasami chowają tam dzieci — jeśli im coś nie wyjdzie z planów szybkiego wybudowania domu z ogródkiem. Ich młodsze siostry patrzą i wyciągają wnioski.

Cała rzecz w tym, że w Wilk postawiła tezę, że Zmiana trzepnęła 1979–1980 w sposób szczególny. I to jest bzdura. Trzepnęła równo wszystkich. To nie jest tak, że się w 89 każdy urodzony w ~69 załapał na korporację. To nie jest tak, że się z 79 nikt na nic nie załapał. Jak patrzę po równolatkach, to widzę dużo dzieci.

Plus jest taki, że tego się nie czuje, jeśli się nie przeżyło osobiście. Ja np. się nie załapałem, bo w ’89 miałem dziewięć lat. Zmiana docierała do mnie tylko na zasadzie abstrakcyjnych hasełek. Mój jeden jedyny zajob to czekolada (jem aż mnie brzuch rozboli, a potem jeszcze trochę) — jeszcze w ’95 mama wydzielała słodycze od święta, odliczając co do okruszka.

Inna sprawa, że takich Zmian było w ostatnich stu latach cztery i mam wrażenie, że wszystkie wciąż rezonują.

Nb. zabawne, że można sobie poczytać o tym, jak ponoć do dziś widać różnice między regionami wzdłuż granic zaborów, ale trudno znaleźć potoczne opracowanie dysfunkcji rodzinnych wywołanych traumą wojenną. Tymczasem, jeśli miałbym wierzyć mojej mamie, to całe życie mojego dziadka (w tym sposób, w jaki wychowywał córki) było podporządkowane temu, że jako nastolatek na kilka dni trafił na Szucha (za przemyt) i tylko zbieg okoliczności sprawił, ze go tam Niemcy nie zatłukli na amen.

Tak więc, z dwojga złego, wolę czyjeś (być może) nieusprawiedliwione emo i podpieranie się traumą z dzieciństwa, niż pogardliwe wzruszani ramionami ze strony takich, co mieli farta i się nie załapali.

Pytanie co z tym zrobić? Martwić się na zapas, przygotowywać na ewentualny kataklizm, czy po protu żyć chwilą.