szuflada

Dzięki uprzejmości Wielkiej Firmy Która produkuje sprzęt do komercyjnego INFOSEC-u, obejrzałem „Dystrykt 9”. A godzinę póź przeczytałem recenzję w wyborczej (spoilery jak chuj). Krajst, jak można tak nie kumać, i nie wylecieć z tej roboty?

Jeśli nie widzieliście filmu, idźcie (ostrzegam tylko, że jest dołujący).

Recenzent ma pretensję, że odarto obcych z romantyzmu, co jest podwójnie żenujące.

Raz, że to w zasadzie jedyny sposób w jaki teraz można pokazać alienów tak, żeby sala nie ziewała; dwa, że ja ten argument już gdzieś słyszałem. W kontekście Emila Zoli, czarnego kryminału, filmu noir, czy nowego kina wojennego („Szeregowiec Ryan”, “Black Hawk Down”). Jeśli chcemy kopnąć odbiorcę w emo, musi uwierzyć. Jeśli ma uwierzyć, to nie można ukrywać bebechów. To co się pokazuje, musi się zgadzać z ludzką percepcją rzeczywistości, także biologicznej (via Biokompost).

I bardzo naturalnie wyglądały na mieście plakaty „obcym wstęp wzbroniony”, czy policyjna taśma „tylko dla ludzi”. Bez większego wysiłku, można sobie wyobrazić, że są naprawdę. Musiałyby być tylko trochę solidniejsze.

A zanim pokazali nam film, reklamowali nam takie gizmo, które pozwala ustalić, na którego pendrajwa, wsadzonego do którego portu USB w całej wielkiej firmie, przegrano dokument rozwhistleblowowany właśnie przez jakiegoś naiwnego frajera, który zdecydował, że ma ochotę na becoming a liability.

To znaczy nie było o tym. Było o zabezpieczaniu danych dla korporacji.