Chyba najciekawiej wypada, gdy mafiosi nie mogą się w nocy porozumiewać (ani też namówić przed rozpoczęciem gry). Wtedy muszą zachowaniem w dzień jakoś ustalić między sobą najbliższą ofiarę, nie mogą po prostu być pasywni. A to dodaje smaczku.
(można nawet próbować grać wersję, w której mafia nie wie, kto jest w mafii)

Z gier w których brałem udział (dawno temu to było, niestety) najlepiej wspominam jedną, w której moja obecna druga połowa, będąc w mafii, zdołała przekonać miasto iż jest komisarzem Catanii tak, że nawet gdy prawdziwy komisarz Catanii przyznał się publicznie, kim jest (co de facto oznaczało wyrok śmierci w najbliższym głosowaniu mafii), ludność mu nie uwierzyła. Sporo praktycznej wiedzy o demokracji ;-)

Gra faktycznie jest “stara”, ja grałem w nią w 1988 czy może 1989 (poznając od studentów KULu).