publiczna dusza prywatna

„W Euro­pie sto kilo­me­trów to daleko, w Sta­nach sto lat temu, to dawno.

Jacek Dukaj znowu nie dostał Pasz­portu Poli­tyki. Poprzed­nio za „Lód , terz za „Wrońca . Zamiast niego dostał tym razem koleś piszący o Holocauście.

I mi opadło.

To nie jest tak, że ja jestem prze­ciwny pisa­niu o Holo­cau­ście. To jest tak, że jest czas siewu i czas zbioru, i jest czas pisa­nia o Zagła­dzie. A raczej był. Przy­pad­kiem prze­czy­ta­łem ostat­nio „Pro­szę pań­stwa do gazu Borow­skiego, i wiem, że nie tknę nic wię­cej tego autora, ani na ten temat. To się powinno wyrzy­gać w latach 40 i 50, i może 60 I WYSTARCZY. Dal­sze mię­dle­nie to prze­ka­zy­wa­nie traumy następ­nym poko­le­niom, tak jak neu­ro­tyczna matka prze­każe córce nie­na­wiść do męźczyzn.

A ponie­waż to się nie­stety odby­wało na tere­nie dzi­siej­szej pol­ski, to naj­le­piej by było wszystko co zwią­zane wydzie­lić i oddać w zarzą­dza­nie Izra­elowi, niech posta­wią do pil­no­wa­nia sil­nych chłop­ców po Szin Bet, a Polacy niech zajmą się tym co robią naj­le­piej — czyli geszeftem.

A tro­chę mam wra­że­nie, że Pasz­port dostał smutny fla­nels także dla­tego, że wg komi­sji lepiej weprzeć kogoś, o kim pies z kulawą nogą wśrod P. T. sze­ro­kiej publicz­no­ści by nie usły­szał gdyby nie nagroda.

I po co było to zmieniać.