publiczna dusza prywatna

Z pracy wycho­dzę wcze­śnie, ale zmę­czony, drugi dzień stresu, w gło­wie myśl „I’m get­ting too old for this shit”. 50m do metra, bramka, peron, wjeźdźa pociąg. nawet są wolne miej­sca, mimo, że szczyt jesz­cze nie minął. Sia­dam z brzegu.

Obok mnie sie­dzi kobieta, na gło­wie ma nie­bie­skawą włocz­kową fry­gijkę, czyta. Nie­zbyt dys­kre­nie patrzę co, poznaję żółtą okładkę.

I wtedy myśl: zro­bić zdję­cie i wrzu­cić na Face­bo­oka, prze­cież mam Kamilę w zna­jo­mych, niech się ucie­szy. A potem powie­dzieć tej czytającej.

Ale w końcu usta­wiam tylko status.