cały, w zasadzie

1. „TO CO NAJLEPSZE W SF pod redakcją Davida G. Hartwella”, Zysk i ska, Poznań 2000, zbiór opowiadań, w środku:
   • Dave Wolverton „Po srogiej zimie”
   • Terry Bisson „Na najwyższym piętrze”
   • John Brunner „Robozumek”
   • Gregory Benford „Lotnicy”
   • Sheila Finch „Z ust”
   • James Patrick Kelly „Piętnaście tymczasowych miesięcy”
   • Yves Maynard „Tytoniowe słowa”
   • Joanna Russ „Inwazja”
   • Brian Stableford „Dom żałoby”
   • Damon Knight „Korektor życia”
   • Robert Reed „Pierwszy wtorek”
   • David Langford „Słoneczna włócznia”
   • Gene Wolfe „Ile jest kotów w Zanzibarze”
   • Bruce Sterling „Naprawiacz rowerów”
   • Gwyneth Jones „Czerwona Sonja i Lessingham w krainie marzeń”
   • Allen Steele „Wykład Doblina”
   • Kathleen Ann Goonan „Oblubienica Elvisa”
   • Kate Wilhelm „Zapomnijcie o szczęściu”
   • Connie Willis „Non stop do Portales”
   • Stephen Baxter „Kolumbiada”
2. Jacek Piekara „Przenajświętsza Rzeczpospolita” Red Horse 2006
3. Rafał A. Ziemkiewicz „Polactwo” Fabryka Słów, Lublin 2004
4. John Ringo „Tam będą smoki” ISA, Warszawa 2005
5. Stanisław Lem „Głos Pana”. Interart, Warszawa, 1996
6. Stanisław Lem „Śledztwo”. Interart, Warszawa, 1995
7. Stanisław Lem “Głos pana. Kongres futurologiczny” Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1978
8. Philip Jose Farmer „Ciała, wiele ciał”. Fenix Publications / Anta, Warszawa, 1992
9. Brian W. Aldiss „Krążenie krwi”, Iskry, Warszawa, 1989
10. Peter S. Beagle „Pieśń oberżysty”. Alfa, Warszawa, 1996
11. Marek R. Ogieła „Podstawy kryptografii”, Uczelniane Wydawnictwa Naukowo-Dydaktyczne AGH, Kraków, 2000
12. Carlisle Adams,. Steve Lloyd „Podpis elektroniczny. Klucz publiczny.” Robomatic / Macmillan Technical Publishing, Wrocław, 2002
13. Władysław Mochnacki „Kody korekcyjne i kryptografia” Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 1997
14. Arnold Robbins „sed i awk. Leksykon kieszonkowy” O’Reilly & Assoc / Helion, Chorzów 2001
15. Andrew Ford „Apache. Leksykon kieszonkowy”, O’Reilly & Assoc / Helion, Chorzów 2000
16. Elizabeth D. Zwicky, Simon Cooper, D. Brent Chapman „Internet Firewalls. Tworzenie zapór ogniowych.” O’Reilly & Assoc / RM, Warszawa 2001
17. Roman Hrabar „LEBENSBORN czyli źródło życia”, wyd Śląsk 1980

Zastanawiam się czy nie połączyć tego z wypuszczeniem jednego tekstu na Creative Commons, leży od prawie trzech lat na dysku i się kisi, ale co i jak się wyklaruje, zależy to też od tego czy byłoby zainteresowanie (wpisujcie miasta w komentarzach).

Poza tym dzieją się różne rzeczy, inne niestety, jakby przestały się dziać, ale fedrować trzeba. Alleluja i do przodu!

Codziennie rób jedną rzecz, która cię przeraża.

“How did this old thing get wrapped around me?” – Miriam Jenkins Barlow, my mother, at age 93.
“How old are you?” I asked. “Oh, about 17, same as you.” she replied.

Everyone’s dying. The only questions are: How soon? and, How fully lived is the interval?

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Stuff No One Told Me

Ten jest mój ulubiony.

Ale widziałem firmy, zarządzane świadomie w tym kierunku.

Panie redaktorze, pan, ja oraz wielu podobnych do nas żyjemy w archaicznym świecie ambicji, honoru i przyzwoitości. Zaś oni… nie wiem w jakim żyją świecie, może jest to świat szybkich numerków i nadarzających się okazji, darmowych obiadów i pieniędzy, które mają zapach sukcesu, choćby nawet ociekały krwią. Oni są jak warany z Komodo, ich ślina z pyska nie jest jadem, ale niechybnie zabija każde zwierze ledwie skaleczone przez warana. My się z nimi już nigdy nie pomieszamy, to jest nowy gatunek człowieka, nowe wcielenie marksistowskiego marzenia.

Nie poszedłem na wybory, udział w nich kosztowałby mnie kilkaset złotych, dwa dni wyjęte z życia i mnóstwo nerwów.

Nie poszedłem na wybory, bo nie chciałem głosować na mniejsze zło. Nie ma kandydata pójście w stronę w jaką moim zdaniem powinna rozwijać się Polska.

Nie ma kandydata obiecującego zerwanie konkordatu i formalną laicyzację państwa, a zwłaszcza wzięcia za mordę kościelnej komisji majątkowej.

Nie ma kandydata obiecującego dekryminalizację i legalizację miękkich narkotyków, małżeństwa par tej samej płci i refundację antykoncepcji.

Nie ma kandydata którego program miał jakiś głębszy sens, poza ugraniem tych czy tamtych głosów.

A na Kanga ani Kodos głosować nie chcę.

link

[ mój tekst oparty na podobnym założeniu czeka na publikację w antologii Powergraphu ]

Jest jeszcze coś o facecie co chce broadcastować swoje życie z kamery wmontowanej zamiast oka (via Slashdot).

Byłem dzisiaj na manifestacji w sprawie obniżenia opłat autostradowych dla motocyklistów. Wręczono postulaty rzecznikowi, potem przejechaliśmy przez miasto do Sejmu i GDDKiA. Zdjęcia tutaj.

[a teraz na Couplanda]

Pierwsze wrażenie jest zdziwieniem: policja też ma skutery? Pod czerwonym budynkiem na Chałubińskiego, który zawsze brałem za kawałek Politechniki zaparkowane dwa duże białe skuty, chyba Peugeoty Elyseo, z napisem Policja. Jadę dalej, szukam jakiegoś oficjalnego miejsca do wjechania, w końcu skręcam w Hożą, tłumek motocyklistów kilka wozów policji, panowie władza w czarnych mundurach i żółtych kamizelkach.

transparent na Hożej

Objeżdżam kwartał, teraz znajduję wjazd do bramy, wjeżdżam, zsiadam, pcham motocykl na miejsce wskazane przez jednego z organizatorów. Obok mnie parkuje gość na Fazerze 600. Wyciągam zza pazuchy butelkę mineralnej, upiornie gorąco.

Potem jest czekanie, do oficjalnej godziny protestu jeszcze kilkanaście minut. Ktoś mnie filmuje, potem idę wzdłuż kwartału, bliżej Hożej motocykle stoją w dwóch rzędach. Przechodzę wzdluż, i liczę, czterdzieści pare, ale z ulicy ciągle dojeżdżają nowi, sprawnie kierowani na wolne miejsca przez organizatorów. Ktoś rozdaje mapki przejazdu do Sejmu i GDDKIA.

Przez tłum przepychają się dziennikarze, łapiąc ludzi do wywiadów, zaczepia mnie człowiek z MMWarszawa pytając czy mamy jakiegoś szefa, zamieniam kilka słów z Mateuszem z Fazera. Motocykli jest około 60 kiedy zaczyna się protest. Zostają rozwieszone transparenty, jeden z organizatorów wygłasza mowę.

Padają chóralne okrzyki, potem atmosfera siada, robi się piknikowa. Jakiś starszy pan pyta o co protestujemy, wyjaśniam.

Potem przez protestujących idzie wieść, że za 10 minut ruszamy. Wracamy do maszyn, część ludzi już pojechała, w równym rzędzie są szczerby. Przetaczam ręcznie motocykl na parking, wsiadam i odpalam, dołączam do peletonu.

Dojeżdżamy do skrzyżowania z Alejami, skręcamy, zatrzymujemy się na światłach na Emilii Plater, i nagle orientuję się, że ziemia drży, od dziesiątków basowych silników chopperów ze statecznymi panami z brzuszkiem do supersportów z podgiętymi tablicami, na których przyjechali „dawcy”. Ktoś wkręca silnik na obroty, drugi trzeci, też przekręcam manetkę aż wskazówka nie oprze się o czerwone pole na czternastu tysiącach.

Ruszamy dalej, luźną grupą przez miasto. Na rondzie Dmowskiego dwie dziewczyny śmieją się pokazują sobie czekające na zielone motocykle. Potem plac Konstytucji, Piękna, pod Sejmem zatrzymuje się tylko grupa która ma przekazać listy dla posłów.

Potem plac Trzech Krzyży, palma, znowu Jerozolimskie, na Marszałkowskiej można wreszcie trochę przyspieszyć, ale zaraz skręt w Królewską. Dojeżdżamy do Żelaznej, i stojąc na pasie do skrętu w lewo popełniam błąd, gaszę silnik aby dać mu chwilę wytchnienia w lejącym się z nieba żarze. Kiedy włącza się zielone, wentylator chłodnicy bierze tyle prądu, że rozrusznik nie ma siły obrócić wału. Spycham motocykl na pobocze, w cień pod Mennicą i macham jadącym dalej. Nawet, kiedy ostygnięty silnik w końcu ruszy, nie mam już siły jechać przez upał na kończącą zbiórkę w Jankach.

Wśród programistów obserwuję ciągłą morderczą rywalizację: o to kto napisze lepsze narzędzie, o to kto napisze nowsze narzędzie (bo społeczność starego, często lepszego, jest już obsadzona i nie można tam zostać gwiazdą), o to kto opracuje (w sensie poznania, albo stworzenia) nową, lepszą technologię.

Z zawodowego punktu widzenia to jałowa intelektualna rozrywka. Nie osiągnie się w ten sposób awansu pionowego w strukturze firmy, nie zostanie się udziałowcem czy nawet managerem. Osiągnąć można „awans poziomy” coraz węższa specjalizacja, umiarkowanie coraz większe pieniądze, coraz większa odpowiedzialność i obciążenie. Dopóki jedna iteracja technologii nie zostanie zastąpiona przez następną, wówczas taki człowiek stanie się opiekunem wymierających systemów, dopóki one będą.

Nie kupi się tą drogą willi w Konstancinie, Ferrari, czy małego, cichego pensjonatu w Prowansji.

Jak to, zakrzyknie ktoś, przecież celem życia programisty jest programowanie!

Dla pracodawcy nie jest to prawda. Dla pracodawcy celem pracownika jest dostarczenie produktu, który przyniesie dochód. Jak to będzie wykonane to szczegóły nie wychodzące poza dział technologii.

Jeśli jest to prawda dla człowieka, to bardzo szybko się wypali.

A biznesowo, systemy pisze się w tym albo w tamtym, i nie ma wielkiego znaczenia co jest bardziej eleganckie, czy do pewnego stopnia, wydajne. Liczy się to, co ma niższy próg wejścia. Wtedy na rynku jest więcej programistów danej platformy, można dostać więcej umiejętności za mniejsze pieniądze. Dowód? Dwa najważniejsze w Polsce projekty Social Web są napisane w szeroko pogardzanym PHP.

Obserwuję na blipie, najczęściej nastolatków, dla których nauczenie się programowania jest celem samym w sobie. Trochę to przerażające, ciśnie się na usta palahniukowskie „nie jesteś swoim językiem programowania”.

Największą szkodę Pythonowi wyrządził Paul Graham.