Przebitka skojarzenia na scenę z dzieciństwa i znaną z filmów: zakonnica z akustyczną gitarą spiewająca pobożne i radosne piosenki o Jezusie.

Akustyczna gitara jest instrumentem boskim, oto sześć oscylatórow harmonicznych, których częstości możemy zmieniać układając je w, miłych dla ucha, matematycznych harmoniach, tak oto można glosić chwałę
Stworzyciela. A mechaniczny rezonans naglośni je bez użycia nienaturalnej, grzesznej energii, tak aby dotarła do wszystkich uszu spragnionych Dobrej Nowiny.

I w tym momencie staje się dla mnie jasne dlaczego rock od zawsze jest odbierany jako antyreligijny, rock jest sprzętowa transgresją.

Zamiast przyjemnych zrozumiałych mechanicznych rezonansów, gitara elektryczna udaje tylko że jest gitarą, ma część wyglądu, ale zamiast pudła jest deska w której ukryto produkty niepokojąco greckiej i pogańskiej sztuki Hefajstosa. Gładkie sinusoidy harmonii zamieniane są w niewidzialny sygnał ktory dopiero trzeba wzmocnić, i tu zaczyna się zniekształcanie, każdy wzmacniacz uczyniony ludzką reka ma zakres stosowalności, po przesterowaniu poza te cywilizacyjne granice sygnal traci swoje miłe uchu okrągłe kształty, staje sie chropowaty, nieprzyjemny, kanciasty.

Po drodze formuje go ludzka, nie boska wola, przekształcenia, przetworniki, efekty, kostki, sztuczne echo, sztuczna harmonia, sztuczny chór, wspierane krzemem, germanem i cyfrowym procesorem sygnalu wychodzenie poza ustalone prawem naturalnym granice.

To, źe muzyka będąca dzieckiem takiego stworzenia, będzie satanistyczna, zupełnie już nie dziwi.

W kinach leci “It Might Get Loud“, czyli co wyjdzie z zagonienia trzech sławnych gitarzystów do jednego pomieszczenia.

Krytycy narzekają, że poza wszpólnym zagraniem kilku piosenek — nic. Nie wiem czego jeszcze się spodziewali, sceny kiedy Page, Edge i White zgrywają się wspólnie do jakiejś piosenki któregoś z nich, kiedy rozmawiają który akord w progresji zagrać, są przecież kapitalne, to jak zobaczyć western z pojedynkiem Johna Wayne’a, Charlesa Bronsona i Clinta Eastwooda, tylko że Page, Edge i White są naprawdę.

W pierwszym skojarzeniu Page okazuje się gadżeciarzem, a White miłośnikiem prymitywu, w dalszym widać rolę przypadku kiedy Edge mówi „myślę że te 20 minut [wizyta w sklepie z gitarami w NYC] miało największy ze wszystkiego wpływ na brzmienie U2”. Widać życiowy syf od jakiego uciekali — w muzykę. Widać sztukę od zaplecza. Trochę jak Hołdys na blipie.

I jest kupa fajnego, mocnego grania do słuchania.

Może szkoda tylko, że Jimi Hendrix nie dożył, można go sobie wyobrazić jak siedzi z nimi, opowiada o nagraniach dla BBC, czy o Woodstocku, że znowu jest tym wesołym chłopakiem którego słychać w nagraniach z czasów, zanim stał się bogiem neurochemicznej rewolucji.

Ale to już nie wina tego filmu.

okładka

Nie pisałem o nim, bo nie wiedziałem co napisać. Nebular Spool to muzyka smędząca, i postapokaliptyczna, spokojna, nastrojowa. “Ruins” z “Ruins” uznałem kiedyś za domyślny podkład do czytania tego bloga.

W obu poprzednich albumach były też fajne, ostre kawałki, któe niezauważalnie dla mnie awansowały do mojego topu odsłuchiwanych. Pierwszy z nich to “Tom Is Not My Friend” z “Exposery“, który niepostrzeźenie stał się moim THE most played:

Drugi to, dość podobny, “Perimeter Probe” z “Ruins“:

Piszę o tym co było na poprzednich albumach, bo “Shul” w pierwszym podejściu mnie konkretnie rozczarował. GMM opisuje swoje dzieło jako „rozkoszną, mroczną, depresyjną, post-apokaliptyczną cthulhutronikę”, co oznacza że są tam chroboty, smędzenia, powywania i dziwności. Nie podeszło mi, no.

Ale z rozpędu ściągnąłem tracki dodatkowe (dostęp po podaniu hasła z książeczki PDF przychodzącej z kupionym albumem), i tam jest jeden kawałek który mi podszedł. I dla tego tracka warto “Shul” kupić.

Albo jak podejdą wam te, które są w samym albumie.

Zwłaszcza, że można sobie wybrać cenę.

okładka

Album trochę rozczarowuje. Może to przez to, że lubię cięższe klimaty (w rodzaju Kosmonaut), ale, poza znaną z singla “It Was A Great Year (Movies WIth Robots)“, tylko ostatni kawałek uczciwie zasłużył na 4 gwiazdki w odtwarzaczu. Reszta jest OK, ale nijaka, w stylu “Sophisticated Wickedness”. Takie sobie lekkie disco, używające czasem chiptunowych brzmień.

Ale kto dzisiaj ich nie używa?

Świat się oczywiście nie zawalił, P.T. Publiczność była zbyt zajęta przygodami Jolanty Rutowicz, aby zwrócić uwagę na oburzone jęki zakurzonych okularników. Ale marketingowcy zauważyli.

Do każdego w miarę nowego komputera Apple jest dodawany program GarageBand, prosty edytor do dźwięku. Nie do plików dżwiękowych, możliwośc importu i konwersji są dość ograniczone, ale to co GarageBand robi w miarę dobrze, to wielościeżkowe nagrywanie i miksowanie. Jest też funkcjonalność sekwencera, ale przeraźliwie niewygodna. W najnowszej wersji dodano lekcje muzyki prowadzone przez znanych artystów, ale nie miałem okazji tego obejrzeć ani przetestować.

Chciałem sobie wczoraj na tym wyklikać podkład perkusyjny, odbiłem się od niewygodności sekwencera (nie można sobie poukładać dźwięków, trzeba je zagrać na klawiaturze albo myszką — albo nabyć zewnętrzną klawiaturę MIDI), i pogrzebałem głebiej, znalazłem bibliotekę Apple Loops.

Loops to kawałki muzyki, pogrupowane w tonacjach, tempach i stylach, z wygodną, wieloaspektową wyszukiwarką. Mają taką właściwość jak dobrze wykonane grafiki tła, że dobrze wyglądają/brzmią, samodzielnie jak i zestawione w jednolite grupy. Po prostu klocki z których można sobie poskładać utwór muzyczny. W zestawie jest jakiś zbiór podstawowy, ale można sobie dokupić zestawy dodatkowe w różnych stylach, autorstwa anonimowych muzyków pracujących dla Apple’a, jak i gwiazd. Klikanie jest miłe i przyjemne, w godzinę można, nie mając żadnego przygotowania muzycznego ułozyć sobie taki kawałek w stylu electro-disco: MP3 AAC.

Bawiąc się tym, dotarło do mnie, co właściwie sprzedaje Apple, bo przecież nie kiepskiej jakości sprzęt (w moim Macbooku od nowości, przez dwa lata popsuło się podświetlanie ekranu, układ zasilania z baterii i popękała obudowa), ani przyzwoity system operacyjny, ani przeciętny soft użytkowy, czy telefon bez połowy funkcjonalności.

Apple sprzedaje snobizm twórczy, kup Keynote to twoje prezentacje będą otoczone hypą jak wystąpienia Steve’a Jobsa, kup Platinum Loops żeby miksować jak Fatboy Slim, kup iPhone’a czy najnowszego iPoda, żeby być najzajebistszym ziomem w okolicy, a Macbooka, żeby być hipnym bloggerem którego ranty spisane w Starbucksie w Palo Alto, albo chociaż w Amsterdamie zmiażdżą Guya Kawasaki w pył. Po co masz ćwiczyć tysiące godzin na keyboardzie, perkusji czy gitarze, wystarczy kupić pakiet Loops recommended to those users who are ready to rock.

• 4chan pwnz TIME.com, duży szacun, za całość przedsięwzięcia w sumie;
• idoru z Argentyny, z cyckami (wiki):

Zastanawiającym się co Sabrina „chcę mieć największe silikony świata” Sabrok ma wspólnego z cyberpunkiem, wyjaśniam, że nie dość że obficie, zewnętrznie i wewnętrznie, stosuje wynalazki nowoczesnej inżynierii materiałowej, to jeszcze ma zespół grający „nu-metal ciberpunk”. Tego oczywiście już nie moglem odpuścić.

Kiedy moi podstawówkowi współplemieńcy tłukli się o to czy lepsze jest Lady Pank czy Republika, ja słuchałem brytyjskiego electro w czysto syntezatorowych aranżacjach Benna Daglisha. Jego największe dzieło brzmi tak (właściwa melodia zaczyna się od gongów na początku poziomu):

Póżniej przesiadłem się na Amigę, na peceta z jakąś podróbą SoundBlastera, na Soundblastera Live!, na maka w końcu, ale coraz doskonalsze syntezatory i odtwarzacze strumieni audio nie miały już tej chropawej, analogowej jakości wynikającej z wyciśnięcia ze sprzętu więcej niż w niego zaprojektowano (na SID-zie w Commodore 64 udawało się odtwarzać dżwięk próbkowany, mimo, że takiej funkcjonalności nijak ten układ dżwiękowy nie przewidywał, był po prostu trzykanałowym obwiedniowym syntezatorem).

Aż w końcu bodaj czy nie w ramach obsysania darmówek z iTMS dostałem “Makina Fifth” Ugress. Nie był to klasyczny chiptune, do syntezatorowego podkładu dolożony był wokal Therese Vadem, kojarzył mi się wtedy z Kylie Minogue.

Potem ^dreadedgazebo podrzucił mi namiar na kosmonautyczny singiel ]tegoż, no i wsiąkłem.

Wszystko to logowało się do last.fm, który wtedy uważałem za mało pożyteczny serwis, ot można znajomych pododawać do znajomych, popatrzeć czego słuchają, i ewentualnie posłuchać jakichś kapel o których świat zapomniał w czasach kiedy tapir na pudla był równie szałowy jak dzisiaj grzywka emo. Aż któregoś dnia w propozycjach dostałem Nebular Spool i Ninja 9000, których przez kilka tygodni słuchałem w kółko (zwłaszcza Commander Moira (Club Ninja Edit) no i “Ruins”).

Po pewnym riserczu okazało się, że wszystko to jeden człowiek: Gisle Martens Meyer, maniak 8-bitowych brzmień, realizujący się jako Ugress, PixxelTyger, Ninja 9000, Nebular Spool i label Uncanny Planet. Co najlepsze, GMM nie jedzie tylko na nostalgii, ale wziął starą muzykę za podstawę i na tym buduje dalszy rozwój, w stronę muzyki klubowej jako Ninja 9000 i Ugress, w stronę nostalgicznego steampunku jako Nebular Spool, a eksperymenty publikuje jako Shadow Of The Beat (stawiam piwo pierwszej osobie która będzie wiedzieć do czego aluzją jest ta nazwa).

Pod wszystkimi linkami powyżej jest dużo dobra do ściągania i słuchania, bo GMM większość swoich rzeczy publikuje online bez DRM. Ale pokupuję od niego te 320-kbitowe wersje, trzeba wspierać takich świętych szaleńców. Poza tym akurat całego “Cinematronicsa” do ściągnięcia nie ma, a to jeden z lepszych jego albumów.

A jak już to wszystko przejrzałem i wyguglałem, to iTunes wylosowało “Show Must Go On” Queenów i okazało się, że to jest piosenka na ten sam temat.

Kilka lat później wreszcie miałem magnetofon na którym słuchałem Jarre’a, Bilińskiego i Pink Floydów. I odkryłem, że kolega ma jakąś wersję Popcornu, nie oryginalną, ale zawsze coś. Przegrałem od niego. Dużo później szukałem oryginału po Gnutelli i EDonkeyou, ale wtedy wszędzie były już tylko remiksy Crazy Froga.

Wróciła mi ostatnio faza na elektronikę, i puściłem w ruch gugla, wiki i jutuba. Okazało się, że „moja” wersja nie jest oryginalna bo to wersja Stana Free i kapeli Hot Butter z 1972. Oryginał pochodzi z “Music To Moog By” Gershona Kingsleya z 1969. W sumie jest to jeden z bardziej znanych i coverowanych kawałków w historii muzyki: Wiki skierowało mnie też na stronę z 79 wersjami “Popcornu”.

Oryginał brzmi tak:

A moja ukochana wersja tak:

Bardzo mnie wzruszyła fortepianowa wersja w wykonaniu samego kompozytora z 2007:

Teraz nie wiem, którą wersję zaciągnąć, do noszenia przy sobie.

[ten kawałek idealnie mi wchodzi w nastrój bloga]

Było w lepszej jakości, udostępnione przez samą nią, ale dlaczegoś YT zdjęło. Tu jest wersja live, oficjalna:

 
A tutaj jest oficjalny tekst piosenki, postnięty na forum przez samą autorkę, szacun!

[via czerski]

[na film też pewnie pójdę]

Ale akurat te osoby jakoś nigdy do mnie nie dzwonią.

Co do samej muzyki, nie są to wbrew pozorom piosenki, a raczej poezja śpiewana, czy może recytowana z podkładem muzyki. Coś co bez naciągania ponad granicę trzeszczenia definicji mogę uznać za piosenkę, na płycie jest jedno – „Piosenka potencjalna”. Znaczy jest tam parę wyśpiewanych taktów.

[to miłe móc to o legalnie zlinkować]

Kojarzy mi się rysunek Bogdanowicza (taki Raczkowski Peerelu, miał lżejszą kreskę ale był mniej zabawny), a w zasadzie żart komiksowy: na iluś kadrach facet ogląda w telewizji pokaz gimnastyki artystycznej podczas którego zawodnik spada z poręczy na tzw. mordę, a później zabiera go pogotowie; a na ostatnim kadrze homo spectator podsumowuje obejrzany show słowami „całkiem mi się podobało”.

I prosiłbym o niekojarzenie treści w/w komiksu z moją oceną płyty będącej podmiotem tego tekstu, po prostu jest to skojarzenie które mam zawsze przed wygłoszeniem tego sformułowania w mowie bądź piśmie. Taki trip.

A hasło „ktoś przewidział tę jesień, bo staniała wódka” jest mocne.