Ale Jakub zalinkował, że lemowski Google Doodle, to dzieło Marcina Wicharego, zajrzałem na stronę, a tam bardzo lemowskie opowiadanie o „Edenie”, a właściwie o kompozytorze, który nagrywa ścieżkę dźwiękową no nieistniejącej ekranizacji „Edenu”. Pierwsze skojarzenie — szkoda, że „Głos Lema” już wyszedł, to króciak, ale świetnie by się wpasował.

A drugie skojarzenie jest takie, że strasznie, (potwornie!) mam ochotę tego posłuchać (przekład mój):

1. W obliczeniach był błąd
2. Wyzwolenie
3. Fabryka
4. „Jeszcze nigdy nie byłem taki szczęśliwy”
5. Wizyta
6. Cmentarz
7. Dwa miasta
8. Bitwa
9. Trzeci kontakt
10. Dublety
11. „Oni nie odejdą”

I to jeden z tych momentów, kiedy żałuję, że jestem człowiekiem słowa i nie potrafię tego sam skomponować.

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Aż któregoś dnia coś się przestaje zgadzać, pani prawnik spędzająca weekendy w Paryżu z coraz to nowymi kochankami nie miałaby czasu tyle pisać. Albo po prostu z trzeciej ręki dowiem się, że autorem bloga ogiera podrywacza jest korposzczur z dwójką dzieci.

Nawet później przestaje to dziwić, sieciowe psy udające ludzi stają się normą. Zostaje tylko żal, że nie da się zajrzeć do cudzego świata, spojrzeć na świat oczami z innego stożka świetlnego. Fikcja nie ma tej mocy, jest ułożona tpod tezę, albo oglądalność. Nie ma Hannibali Lecterów.

I chyba najbardziej zdziwiony byłem, kiedy Belle du Jour okazała się tym za kogo się podawała. Ale miała ciężki styl i nie czytałem jej często.

Rys. Olaf Ciszak

Przez te wszystkie lata technototalitarystyczne wizje przyszłości zaczęły się spełniać i to jest z jednej strony satysfakcjonujące, a z drugiej przerażające. To miała być czarna przyszłość, zaklinana, by nie stała się naszą przyszłością.

I w końcu — wersja 1.0. Dzień po Duke Nuke’em Forever, do którego idee fixe RPG był czasem porównywany.

Jako bonus — moje opowiadanie, które kiedyś pisałem niezależnie, ale że mi w trakcie skonwergowało do konwencji, poddałem się i osadziłem w tym świecie.

Rysunek powyżej to jedna z ilustracji jakie znajdą się w wersji luksusowo-kolekcjonerskiej.

Share and enjoy!

Podczas gry leci bardzo przyjemna muzyka i zanim wziąłem się do prucia androidowej paczki w celu pozyskania MP3, wrzuciłem w gugla „SpeedX soundtrack”. Wyrzuciło Facebookową stronę gry ze statusem sprzed miesiąca, a tam link do ściągnięcia MP3, i link do Itoa, załogi, która skomponowała ten kawałek. A ta załoga to Polacy.

No bo w sumie, dlaczego nie?

Z autorami „Straine’a” podobnież wiążą się rozliczne anegdoty z czasów powstawania memu o plecach konia, na mnie pozytywne wrażenie zrobiły kolory (pierwszy polski komiks koloryzowany komputerowo). Rdzennie polski, właściwie galicyjski, ale nie prawicowy antysuperbohater walczący z superłotrem Simonem Jozuem Piehonskym, to było mocne, a już w czasach dominacji na rynku miałkich i obrzydliwie wylizanych „Thorgali”, i „XIII”, konkurencji nie miało żadnej.

Autorzy, ukrywający się pod pseudonimami Burt Softa i Chris Weber obiecywali następny album, który nie ukazał się do tej pory. Ale będąc współwydawcą jednonumerowego zinu, będę ostatnim, kto rzuci kamieniem.

„Straine’a” wygląda tak (kliknięcie załaduje powiększenie):

Rys. Burt Softa & Chris Weber

Jednak nie piszę tego, żeby pochwalić się jedenastoletnim komiksem z mojej półki. Wręcz przeciwnie: na stronie Straine.pl można pobrać rocznicowe wydanie Straine’a w PDF, jest cały pierwszy album, plus, tradycyjna już w polskim komiksie, galeria trybutów i kilka stron dodatkowych (w sumie 20 stron ekstra).

Aha, jakby ktoś potrzebował więcej zachęty, to jednym z twórców „Straine’a” jest jeden z twórców „Wilq’a”.

Z wzmianek w PDF wynika, że latem ma wyjść drugi album „Straine’a” — „Sport Stories”. Alleluja i do przodu!

Rys. Burt Softa & Chris Weber

Częstość notek bez zmian, na osłodę:

cały, w zasadzie

Zastanawiam się czy nie połączyć tego z wypuszczeniem jednego tekstu na Creative Commons, leży od prawie trzech lat na dysku i się kisi, ale co i jak się wyklaruje, zależy to też od tego czy byłoby zainteresowanie (wpisujcie miasta w komentarzach).

Poza tym dzieją się różne rzeczy, inne niestety, jakby przestały się dziać, ale fedrować trzeba. Alleluja i do przodu!

Stuff No One Told Me

Ten jest mój ulubiony.

Ale widziałem firmy, zarządzane świadomie w tym kierunku.

Panie redaktorze, pan, ja oraz wielu podobnych do nas żyjemy w archaicznym świecie ambicji, honoru i przyzwoitości. Zaś oni… nie wiem w jakim żyją świecie, może jest to świat szybkich numerków i nadarzających się okazji, darmowych obiadów i pieniędzy, które mają zapach sukcesu, choćby nawet ociekały krwią. Oni są jak warany z Komodo, ich ślina z pyska nie jest jadem, ale niechybnie zabija każde zwierze ledwie skaleczone przez warana. My się z nimi już nigdy nie pomieszamy, to jest nowy gatunek człowieka, nowe wcielenie marksistowskiego marzenia.

[ mój tekst oparty na podobnym założeniu czeka na publikację w antologii Powergraphu ]

Jest jeszcze coś o facecie co chce broadcastować swoje życie z kamery wmontowanej zamiast oka (via Slashdot).