Ale Jakub zalinkował, że lemowski Google Doodle, to dzieło Marcina Wicharego, zajrzałem na stronę, a tam bardzo lemowskie opowiadanie o „Edenie”, a właściwie o kompozytorze, który nagrywa ścieżkę dźwiękową no nieistniejącej ekranizacji „Edenu”. Pierwsze skojarzenie — szkoda, że „Głos Lema” już wyszedł, to króciak, ale świetnie by się wpasował.

A drugie skojarzenie jest takie, że strasznie, (potwornie!) mam ochotę tego posłuchać (przekład mój):

1. W obliczeniach był błąd
2. Wyzwolenie
3. Fabryka
4. „Jeszcze nigdy nie byłem taki szczęśliwy”
5. Wizyta
6. Cmentarz
7. Dwa miasta
8. Bitwa
9. Trzeci kontakt
10. Dublety
11. „Oni nie odejdą”

I to jeden z tych momentów, kiedy żałuję, że jestem człowiekiem słowa i nie potrafię tego sam skomponować.

A w niej, coś o czym zdążyłeś już zapomnieć, porzucić wszelką nadzieję, sfrustrować się i zapomnieć z zajęcia ogarnianiem aktualnej fazy cyklu życiowego homo sapiens.

Znaczy — autorskie przyszły!

Oprócz swoich kawałków tam zawartych (odpowiednio — „Lalka” i „Ciśnienie ewolucyjne”) polecam na pewno teksty Wojtka Orlińskiego (który się strasznie tajniaczy że „Stanlemian” jest już po polsku) i Jacka Dukaja, reszty po prostu nie miałem jeszcze czasu przeczytać na spokojnie.

Obie rzeczy powinny już leżeć w empikach, oprócz tego zamówić je można w sklepie wydawnictwa: „Science Fiction”, „Głos Lema”.

Następnej paczki się w najbliższym czasie nie spodziewam, ale jak to się mówi — pracuję nad tym. I także nad tym, żeby na okładce było tylko jedno nazwisko autora.

Smacznego!

[naprawdę w pewnym momencie sądziłem, że to się nie uda, jest parę epickich historii nie wartych opowiadania związanych z tymi książkami]

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Aż któregoś dnia coś się przestaje zgadzać, pani prawnik spędzająca weekendy w Paryżu z coraz to nowymi kochankami nie miałaby czasu tyle pisać. Albo po prostu z trzeciej ręki dowiem się, że autorem bloga ogiera podrywacza jest korposzczur z dwójką dzieci.

Nawet później przestaje to dziwić, sieciowe psy udające ludzi stają się normą. Zostaje tylko żal, że nie da się zajrzeć do cudzego świata, spojrzeć na świat oczami z innego stożka świetlnego. Fikcja nie ma tej mocy, jest ułożona tpod tezę, albo oglądalność. Nie ma Hannibali Lecterów.

I chyba najbardziej zdziwiony byłem, kiedy Belle du Jour okazała się tym za kogo się podawała. Ale miała ciężki styl i nie czytałem jej często.

Rys. Olaf Ciszak

Przez te wszystkie lata technototalitarystyczne wizje przyszłości zaczęły się spełniać i to jest z jednej strony satysfakcjonujące, a z drugiej przerażające. To miała być czarna przyszłość, zaklinana, by nie stała się naszą przyszłością.

I w końcu — wersja 1.0. Dzień po Duke Nuke’em Forever, do którego idee fixe RPG był czasem porównywany.

Jako bonus — moje opowiadanie, które kiedyś pisałem niezależnie, ale że mi w trakcie skonwergowało do konwencji, poddałem się i osadziłem w tym świecie.

Rysunek powyżej to jedna z ilustracji jakie znajdą się w wersji luksusowo-kolekcjonerskiej.

Share and enjoy!

A jak teraz poszedłem na SoundClouda wyklikać kod odtwarzacza do wklejenia powyżej, to kliknąłem na profil „Rebeki” i okazało się że to dwuosobowa ekipa. Z Poznania.

I znowu zaskoczenie, że Polacy potrafią zrobić coś fajnego.

MagDee kiedyś podrzuciła linka do AudioToola, wirtualnego studia muzycznego, fajne, tylko szkoda, że nie ma wersji offline.

Ale przez internetsy dzisiaj przeleciał link do ToneMatrixa — flaszowego sekwencero-syntezatora. Uwaga, plumkanie wciąga. Coś podobnego sprzętowo ale 8 na 8 i z możliwością łączenia kilku sprzedaje ThinkGeek.

Podobną rzecz znalazłem u Jasona Kottke:  flashowa aplikacyjka do generatywnego plumkania z użyciem automatów komórkowych:

Innego przykładowego plumkania na Otomacie można posłuchać klikając tutaj.

Na koniec, ZenDesk Buddha Wall oficjalna softwarowa wersja Buddha Machine: pudełkowego generatora ambientów. Co ciekawe, zawartość Maszyn Buddy jest dostępna na licencji Creative Commons.

Podczas gry leci bardzo przyjemna muzyka i zanim wziąłem się do prucia androidowej paczki w celu pozyskania MP3, wrzuciłem w gugla „SpeedX soundtrack”. Wyrzuciło Facebookową stronę gry ze statusem sprzed miesiąca, a tam link do ściągnięcia MP3, i link do Itoa, załogi, która skomponowała ten kawałek. A ta załoga to Polacy.

No bo w sumie, dlaczego nie?

Ale później przyszło mi do głowy, że nie ma się z czego cieszyć, nie poszliśmy wiele dalej, ludzie teraz nie oddalają się na więcej niż kilka tysięcy kilometrów od powierzchni Ziemi. A w rozwoju  załogowych tsatków kosmicznych nastąpił koncepcyjny regres: od modelu wielorazowego statku kosmicznego wracamy do jednorazowych puszek–kapsuł.

To samo chyba przyszło do głowy Randallowi Munroe:

Rys. (CC) BY-NC Randall Munroe / XKCD.com

[warto kliknąć na obrazek i przeczytać schowany tekst na oryginalnej stronie]

Jesteśmy schyłkowcami. Dlatego Dzień Gagarina to byłoby następne smutne święto.

Z autorami „Straine’a” podobnież wiążą się rozliczne anegdoty z czasów powstawania memu o plecach konia, na mnie pozytywne wrażenie zrobiły kolory (pierwszy polski komiks koloryzowany komputerowo). Rdzennie polski, właściwie galicyjski, ale nie prawicowy antysuperbohater walczący z superłotrem Simonem Jozuem Piehonskym, to było mocne, a już w czasach dominacji na rynku miałkich i obrzydliwie wylizanych „Thorgali”, i „XIII”, konkurencji nie miało żadnej.

Autorzy, ukrywający się pod pseudonimami Burt Softa i Chris Weber obiecywali następny album, który nie ukazał się do tej pory. Ale będąc współwydawcą jednonumerowego zinu, będę ostatnim, kto rzuci kamieniem.

„Straine’a” wygląda tak (kliknięcie załaduje powiększenie):

Rys. Burt Softa & Chris Weber

Jednak nie piszę tego, żeby pochwalić się jedenastoletnim komiksem z mojej półki. Wręcz przeciwnie: na stronie Straine.pl można pobrać rocznicowe wydanie Straine’a w PDF, jest cały pierwszy album, plus, tradycyjna już w polskim komiksie, galeria trybutów i kilka stron dodatkowych (w sumie 20 stron ekstra).

Aha, jakby ktoś potrzebował więcej zachęty, to jednym z twórców „Straine’a” jest jeden z twórców „Wilq’a”.

Z wzmianek w PDF wynika, że latem ma wyjść drugi album „Straine’a” — „Sport Stories”. Alleluja i do przodu!

Rys. Burt Softa & Chris Weber

Jakoś teraz mija rok, jak zakończyłem współpracę z firmą z wspomnianej w Daily branży. I jak odszedłem z IT.

Częstość notek bez zmian, na osłodę:

A tutaj wywiad z Houllebecquiem.