Ale później przyszło mi do głowy, że nie ma się z czego cieszyć, nie poszliśmy wiele dalej, ludzie teraz nie oddalają się na więcej niż kilka tysięcy kilometrów od powierzchni Ziemi. A w rozwoju  załogowych tsatków kosmicznych nastąpił koncepcyjny regres: od modelu wielorazowego statku kosmicznego wracamy do jednorazowych puszek–kapsuł.

To samo chyba przyszło do głowy Randallowi Munroe:

Rys. (CC) BY-NC Randall Munroe / XKCD.com

[warto kliknąć na obrazek i przeczytać schowany tekst na oryginalnej stronie]

Jesteśmy schyłkowcami. Dlatego Dzień Gagarina to byłoby następne smutne święto.

Z autorami „Straine’a” podobnież wiążą się rozliczne anegdoty z czasów powstawania memu o plecach konia, na mnie pozytywne wrażenie zrobiły kolory (pierwszy polski komiks koloryzowany komputerowo). Rdzennie polski, właściwie galicyjski, ale nie prawicowy antysuperbohater walczący z superłotrem Simonem Jozuem Piehonskym, to było mocne, a już w czasach dominacji na rynku miałkich i obrzydliwie wylizanych „Thorgali”, i „XIII”, konkurencji nie miało żadnej.

Autorzy, ukrywający się pod pseudonimami Burt Softa i Chris Weber obiecywali następny album, który nie ukazał się do tej pory. Ale będąc współwydawcą jednonumerowego zinu, będę ostatnim, kto rzuci kamieniem.

„Straine’a” wygląda tak (kliknięcie załaduje powiększenie):

Rys. Burt Softa & Chris Weber

Jednak nie piszę tego, żeby pochwalić się jedenastoletnim komiksem z mojej półki. Wręcz przeciwnie: na stronie Straine.pl można pobrać rocznicowe wydanie Straine’a w PDF, jest cały pierwszy album, plus, tradycyjna już w polskim komiksie, galeria trybutów i kilka stron dodatkowych (w sumie 20 stron ekstra).

Aha, jakby ktoś potrzebował więcej zachęty, to jednym z twórców „Straine’a” jest jeden z twórców „Wilq’a”.

Z wzmianek w PDF wynika, że latem ma wyjść drugi album „Straine’a” — „Sport Stories”. Alleluja i do przodu!

Rys. Burt Softa & Chris Weber

Jakoś teraz mija rok, jak zakończyłem współpracę z firmą z wspomnianej w Daily branży. I jak odszedłem z IT.

Stuff No One Told Me

Ten jest mój ulubiony.

Nagle podchodzi Michał i z trudem opanowując buzujący w nim gniew zaczyna tłumaczyć mi, że mam tego nie czytać. Bo to nie jest dobry komiks. Taki jak „Osiedle Swoboda .

Patrzę na niego, i nie wiem co powiedzieć. Że już to przeczytałem? Źe uważam to za jeden z najlepszych polskich komiksow ever?

Michał mówi, żeby tego nie czytać, bo to nie jest komiks Śledzia w najlepszej formie. Nawet mogę się z tym zgodzić. Nie jestem dużym fanem aktualnej kreski Śledzia, widzę o co chodzi i rozumiem metodę twórczą, ale jednak wolę styl Adlera.

Gdyby Śledziu był muzykiem, zrobiłby z tego ABT[1]-owską „Chomiczufkę , gdyby był malarzem, ciskałby na płótno widoki na bydgoski Zachem jak Sasnal. Gdyby był pisarzem, opisałby polskie pokolenie X.

Ale jest komiksiarzem i zrobił wszystko w jednym. W „Na szybko spisane jest i o muzyce (o śmierci Kurta Cobaina, i o amigowej demoscenie, i o zamiłowaniu do nauk ścisłych jako logicznie przeciwwstawiających się chaosowi dysfunkcyjnej rodziny, i o ryćkaniu i sportowych butach.

Śledziu jest ode mnie młodszy jakieś pięć lat i poza ABT i demosceną gdzie minąłem się z nim i z połową znajomych, w sumie nie mamy jakichś wspólnych punktów w biografii (dla mnie „State of the Art to było póżne demo i wrażenie dużo mniejsze niż „Desert Dream Kefrensów), ale świetnie opisał życiowy syf. Chociaż małą traumę ze sportowymi butami (bez ryćkania) na koncie mam. Sam Śledziu to kiedyś o tym komiksie powiedział, że to są opisane najbardziej żeniujące akcje jakie się jemu, albo jego znajomym zdarzyły.

I patrząc na rozpalonego gniewem Michała zastanawiam się, czy zdolność do przyznania się do własnej żenady, to nie jest to co Michałowi tak przeszkadza, że on chciałby bezpiecznego, ironicznego świata w którym do wszystkiego co nam nie pasuje można się bezpiecznie, ironicznie zdystansować w stylu hollywódzkiego onelinera. A do Śledziowej szczerości trudno się zdystansować nie wpadając w bucówę, a nie zdystansowanie nie jest przyjemne, bo to nie jest wesoły komiks. Ale nie miał taki być. Liczy się szczerość, a nie wymuskane, przefiltrowanie, niekontrowersyjne epickie opowieści. Szczerość do bólu obu stron.

I ja nie wiem co na to wszystko odpowiedzieć Michałowi, więc w końcu nie mówię nic.

[[1] ABT — Aglomeracja Bydgosko-Toruńska, powstające właśnie najdłuższe miasto nowoczesnej Europy]

Szczególnie polecam kategorię „raster dizaster prodżekt .

Wychodząc z mpiku pod palmą wywalilem się na nierównym chodniku; w najlepszych spodniach. To było ostrzeżenie.

Zdążyłem przejść pół przecznicy do kawiarni w której byłem umówiony, zamówić, zająć stolik i nowym telefonem zrobić zdjęcie:

Dwie minuty póżniej poszedłem odebrać cappucino, i niosąc je do stolika potknąłem się o drewniany pomost podwyższający część podłogi; cała zawartość filiżanki poszła centralnie w leżący na blacie komiks.

Zła karma w końcu mnie dosięgnęła, kara za brak umiarkowania i nie popieranie swoich znajomych w walce z Wielkimi Złymi Korporacjami które męczą zwierzęta. Pół godziny wcześniej zobaczyłem w empiku album komiksowy na którym mi zależało. Poszedłem w prawdzie do komikslandii sprawdzić czy już jest dostępny, ale że nie było, a chciałem go mieć, teraz naraz zaraz, wróciłem kupić w empiku. Następnym razem grzecznie poczekam te kilka dni. I następny egzemplarz też tam kupię.

Zła karma zawsze wróci.

Jest albumowa „Wyprawa na ciemną stronę słońca Tomasza Minkiewicza.

[szef Komikslandii jest moim znajomym o tyle, że dwa razy spotkaliśmy się w sytuacjach towarzyskich, i to by było na tyle; ale lubię ten sklep]

„Produkt był dzieckiem Śledzia, młodego gniewnego komiksiarza pochodzącego z ABT, skomercjalizowanym podziemnym zinem. Przez większość czasu życia magazynu, sercem „Produktu jako produktu było „Osiedle Swoboda , lużny cykl niezbyt wesołych przygód późnonastoletnich slackerów. Coś w rodzaju wczesnej twórczości Kevina Smitha po polsku, a raczej Kevin Smith jest kiepską amerykańską podróbą „Osiedla .

Oprócz swobodnej ekipy przez „Produkt przewijały się inne komiksy Pana Ryby: kawałki z Fidem i Melem, żółwiem Skolmanem i prosiakiem Pulasem, cykl o wiosce Obudno, póżniej doszły „Opowieści na sygnale toruńskiej ekipy Mariana i Simsona, zadebiutował „Wilq Braci Minkiewiczów, a póżniej KRL i jego „kaerelki i inni których już nie wymienię, żeby nie robić tu całej wyliczanki. Dookoła „Produktu powstało całe środowisko „produktywnych rzucających coraz lepszymi i dziwniejszymi pomysłami. Regularnie szukałem nowych „Produktów po księgarniach i sklepach komiksowych, a później było święto czytania, komentowania, przerzucania się cytatami (jeden w tytule notki).

A potem to się skończyło.

Najpierw Ryba poszedł w komiksy dziwne i artystyczne (zwierzakową historię mafijną wytrzymałem, wymiękłem na czymś co się nazywało „Gudrun ), wydane zostały dwa numery specjalne pod nazwą P-Lux/D-Lux, skończyło się „Osiedle (i nawet Christmas Special tego nie uratował), a póżniej „Produkt padł.

Wyszła jeszcze kontynuacja „Osiedla Swoboda w postaci czterozeszytowego cyklu, mam do niej mieszane uczucia. Historia grupki slackerów średnio klei się z historią gangsterską, swobodna ekipa jest tu widzami, nie uczestnikami, i to jest mało fajne. Chociaż sekwencję jazdy przez miasto, lubię, ale to już nie to.

Co mnie tak wzięło na wspomnienia? Znalazłem artykuł z którego wynika, że będzie albumowe wznowienie „Osiedla Swoboda , przy okazji dowiedziałem się, co się dzieje z Produktywnymi.

A teraz czas na wyliczankę linków Produktywnych:

• Śledziu,
• Myszko (Filip Myszkowski „Emilia, Tank i Profesor ),
• KRL,
• Fil („Myszka i kotek ),
• Marek Lachowicz („Człowiek parówka , fetysz Bohdana Wąsacza),
• Kurt,

• last but not least, gdzieś łażąc po tych blogach znalazłem potwierdzenie, że boli blog to Adler.