Ale zdziwiłem się mocno, kiedy przeczytałem, że Cameron nie chciał obsadzić Michaela Biehna, żeby widownia nie pomyślała, że to znowu “Aliens”, a przecież to jest “Aliens” a rebours.

“Aliens” był przecież peanem na cześć gung-ho braterstwa Marines, którzy oddadzą życie aby ochronić dziecko przed potworami. Ale przez te dwadzieścia kilka lat, dotarło do niego, że sensem istnienia żołnierzy jest przede wzystkim wypełnianie rozkazów, a te są wydawane przez takich korporacyjnych typów, jakich zawsze nie lubił.

Przebitka skojarzenia na scenę z dzieciństwa i znaną z filmów: zakonnica z akustyczną gitarą spiewająca pobożne i radosne piosenki o Jezusie.

Akustyczna gitara jest instrumentem boskim, oto sześć oscylatórow harmonicznych, których częstości możemy zmieniać układając je w, miłych dla ucha, matematycznych harmoniach, tak oto można glosić chwałę
Stworzyciela. A mechaniczny rezonans naglośni je bez użycia nienaturalnej, grzesznej energii, tak aby dotarła do wszystkich uszu spragnionych Dobrej Nowiny.

I w tym momencie staje się dla mnie jasne dlaczego rock od zawsze jest odbierany jako antyreligijny, rock jest sprzętowa transgresją.

Zamiast przyjemnych zrozumiałych mechanicznych rezonansów, gitara elektryczna udaje tylko że jest gitarą, ma część wyglądu, ale zamiast pudła jest deska w której ukryto produkty niepokojąco greckiej i pogańskiej sztuki Hefajstosa. Gładkie sinusoidy harmonii zamieniane są w niewidzialny sygnał ktory dopiero trzeba wzmocnić, i tu zaczyna się zniekształcanie, każdy wzmacniacz uczyniony ludzką reka ma zakres stosowalności, po przesterowaniu poza te cywilizacyjne granice sygnal traci swoje miłe uchu okrągłe kształty, staje sie chropowaty, nieprzyjemny, kanciasty.

Po drodze formuje go ludzka, nie boska wola, przekształcenia, przetworniki, efekty, kostki, sztuczne echo, sztuczna harmonia, sztuczny chór, wspierane krzemem, germanem i cyfrowym procesorem sygnalu wychodzenie poza ustalone prawem naturalnym granice.

To, źe muzyka będąca dzieckiem takiego stworzenia, będzie satanistyczna, zupełnie już nie dziwi.

W kinach leci “It Might Get Loud“, czyli co wyjdzie z zagonienia trzech sławnych gitarzystów do jednego pomieszczenia.

Krytycy narzekają, że poza wszpólnym zagraniem kilku piosenek — nic. Nie wiem czego jeszcze się spodziewali, sceny kiedy Page, Edge i White zgrywają się wspólnie do jakiejś piosenki któregoś z nich, kiedy rozmawiają który akord w progresji zagrać, są przecież kapitalne, to jak zobaczyć western z pojedynkiem Johna Wayne’a, Charlesa Bronsona i Clinta Eastwooda, tylko że Page, Edge i White są naprawdę.

W pierwszym skojarzeniu Page okazuje się gadżeciarzem, a White miłośnikiem prymitywu, w dalszym widać rolę przypadku kiedy Edge mówi „myślę że te 20 minut [wizyta w sklepie z gitarami w NYC] miało największy ze wszystkiego wpływ na brzmienie U2”. Widać życiowy syf od jakiego uciekali — w muzykę. Widać sztukę od zaplecza. Trochę jak Hołdys na blipie.

I jest kupa fajnego, mocnego grania do słuchania.

Może szkoda tylko, że Jimi Hendrix nie dożył, można go sobie wyobrazić jak siedzi z nimi, opowiada o nagraniach dla BBC, czy o Woodstocku, że znowu jest tym wesołym chłopakiem którego słychać w nagraniach z czasów, zanim stał się bogiem neurochemicznej rewolucji.

Ale to już nie wina tego filmu.

Jeśli nie widzieliście filmu, idźcie (ostrzegam tylko, że jest dołujący).

Recenzent ma pretensję, że odarto obcych z romantyzmu, co jest podwójnie żenujące.

Raz, że to w zasadzie jedyny sposób w jaki teraz można pokazać alienów tak, żeby sala nie ziewała; dwa, że ja ten argument już gdzieś słyszałem. W kontekście Emila Zoli, czarnego kryminału, filmu noir, czy nowego kina wojennego („Szeregowiec Ryan”, “Black Hawk Down”). Jeśli chcemy kopnąć odbiorcę w emo, musi uwierzyć. Jeśli ma uwierzyć, to nie można ukrywać bebechów. To co się pokazuje, musi się zgadzać z ludzką percepcją rzeczywistości, także biologicznej (via Biokompost).

I bardzo naturalnie wyglądały na mieście plakaty „obcym wstęp wzbroniony”, czy policyjna taśma „tylko dla ludzi”. Bez większego wysiłku, można sobie wyobrazić, że są naprawdę. Musiałyby być tylko trochę solidniejsze.

A zanim pokazali nam film, reklamowali nam takie gizmo, które pozwala ustalić, na którego pendrajwa, wsadzonego do którego portu USB w całej wielkiej firmie, przegrano dokument rozwhistleblowowany właśnie przez jakiegoś naiwnego frajera, który zdecydował, że ma ochotę na becoming a liability.

To znaczy nie było o tym. Było o zabezpieczaniu danych dla korporacji.

Trzecie oko o które mi chodzi, zgodnie z tradycjami mistycznymi, to oko do odbierania simulakrum.

Obejrzałem ostatnio po raz któryś, dzieło polskiej kinematografii pod tytułem „Nie ma mocnych”; połowa mojej rodziny jest z Kresów Wschodnich więc „Sami swoi” to film będący DZIEDZICTWEM.

Chwilami nawet śmieszny, tzn tak długo jak długo wytrzymuje przekonanie, że to nie jest na serio. Bo kiedy nagle zacznie się odbierać sytuację na serio i przyłoży do niej kryteria z realu to przestaje być zabawnie. A jeszcze bardziej w dwójce (tj w „Nie ma mocnych”).

Jest oto obywatel Pawlak, będący małym domowym tyranem, będzie kłamał, manipulował, wykręcał kota ogonem, kradł i zrzucał odpowiedzialność na innych — byle dopiąć swego. A cały film jest nakręcony tak, że jemu kibicuje publiczność.

Będąc scenarzystą, można oczywiście napisać sytuację czy postać absolutnie pozytywną, w „Nie ma mocnych” jest to młody mechanizator rolnictwa z którym wnuczkę swatają Kargul i Pawlak. Ale taka postać będzie kompletnie nierzeczywista, papierowa i będzie mówić tekstami w rodzaju „postępowi nie ma co dawać kontry”.

Oglądanie tryumfu czyjejś dysfunkcji (w wypadku Pawlaków i Kargulów, grupowej), mnie nie bawi.

Będąc TFUrcą, można oczywiście ustawić sytuację bardzo pozytywnie, oto mamy jakiegoś/jakąś rozśpiewane, roztańczone łajno świata, po czym nagle magiczny błysk, i oto nikt staje się najważniejszą osobą w społecznym wszechświecie, albowiem ma Dar (fizyczny, psychiczny, bądź fizjologiczny) który trzeba wykorzystać/zrealizować/rozwinąć/wrzucić do wulkanu.

Fantastyka, opisując takie historie sama zamyka się w getcie takiej emocjonalnej masturbacji, literatura zaś nie jest o Darach, lecz o relacjach międzyludzkich. A jaka naprzykład relacja (poza ewentualnymi nieuświadomionymi ciągotami homoseksualnymi, w końcu jest to literatura Imperium Brytyjskiego) jest między Frodem i Boromirem?

Jeśli znacie kogoś, za kogo ktoś oddał życie (w sensie bezpośrednim a nie przenośnym), proszę to wpisywać w komentarzach. Ja na szczęście nie znam.

Dlaczego William Gibson jest twórcą mitologii 21 wieku, mitologii cyberprzestrzeni — bo opisał wirtualność? Nie! Jest nim dlatego, że pierwszy opisał pogardę dla realu, symulakrum jako narkotyk. „Ciało to mięso.”

Obejrzałem kiedyś polski film wg prozy Katarzyny Grocholi. Ja mam duży szacun do utrzymujących się z pisarstwa, bo to ciężki kawałek chleba, ale fabuła tego filmu była jedną wielką sesją emocjonalnej masturbacji. Dla kobiet.

Szło to tak: kobietę koło czterdziestki pracującą w jakichś chyba mediach, zdradza mąż, z — oczywiście — młodszą, rudą czy blondynką. Rozwód, totalny rozpad ustalonego życia. Bohaterka zbiera się do kupy, buduje pod Warszawą dom, który na dzisiejsze ceny kosztowałby ze dwa mega razem z działką (o ile pamiętam nie pada ani słowo o źródłach finansowania), następnie na parapetówie wyrywa na depilację brazylijską najprzystojniejszego faceta, z którym przyszła brzydka koleżanka. Nowy związek kwitnie, eks-mężowi młoda ruda czy blondynka narzeczona rodzi cudze dziecko więc ten pojawia się u swojej byłej z bukietem kwiatów w celu przeprosin, i dostaje popisowego kopa. Napisy.

W sumie najpozytywniejszym elementem filmu było propagowanie idei golenia bobrów.

Pomijąc, że to film, też nie uważam tego za literaturę, nie ma tam nic prawdziwego. Ale nie potępiam autorki, bo a) tak pisać też trzeba umieć, b) it pays the bills c) napisała też ksiąźkę o realu, też niezbyt oryginalną, ale wyszła poza swój target. Bardzo się cieszę na miny czytelniczek które po tym kupiły sobie „następną Grocholę” a dostały opowieść o przemocy w rodzinie.

Ale jak się rozejrzeć po literaturze, a szerzej, kulturze, to z takich emo-pornosów składa się większość mainstreamu w dowolnej dziedzinie twórczości fablularnej, może poza muzyką, muzyka jest bezpośrednio o emocjach.

Ale literatura, kino, komiks, są albo o tym, jak ludzie gonią człowieka, jak jest chujowo i jak to by to było zajebiście gdyby, o tym albo o dysfunkcjach. Happy people have no stories.

Jeszcze są seriale i gry komputerowe, tu jest jeszcze tak, że twórcy mogą modyfikować swoje twory na bieżąco. Jak próbuję oglądać jakiś serial, ostatnio się wkręciłem w “Spooks”, to widzę dokładnie ten moment, kiedy kończy się pomysł a zaczyna się zawodowo opracowane przez scenarzystów permutowanie kto jeszcze nie z kim, a za ekranem unosi się widmo głów producentow obłożonych wydrukami ratingów Nielsena; telewidzowie lubią blondynkę? No to z postaci drugoplanowej zostanie główną, kogo obchodzi realowa logika sytuacji.

I te wystające zza ekranu wyszczerzone mordy producentów i scenarzystów milkujących procenty oglądalności jakoś mi obrzydziły seriale.

Czytałem i oglądałem kiedyś sporo, ale jakoś straciłem do tego smak. Są rzeczy które czytam dalej (np nowe rzeczy Gibsona, mimo, że to w kółko ta sama książka), ale coraz mniej. Coraz bardziej za to rośnie wirtualna kupka rzeczy zaliczanych do budujących odbiorcy emocjonalne symulakra, a jeśli jeszcze do tego można sprzedać coś w realu i rozmyć granicę…

Fizycy mają taki kawał: nie patrz w laser drugim okiem. Oko symulakryczne jest tylko jedno. Wypaliło się.

• 4chan pwnz TIME.com, duży szacun, za całość przedsięwzięcia w sumie;
• idoru z Argentyny, z cyckami (wiki):

Zastanawiającym się co Sabrina „chcę mieć największe silikony świata” Sabrok ma wspólnego z cyberpunkiem, wyjaśniam, że nie dość że obficie, zewnętrznie i wewnętrznie, stosuje wynalazki nowoczesnej inżynierii materiałowej, to jeszcze ma zespół grający „nu-metal ciberpunk”. Tego oczywiście już nie moglem odpuścić.

[jubileuszowy, 23 odcinek, akurat coś dyskordiańskiego]

Było w lepszej jakości, udostępnione przez samą nią, ale dlaczegoś YT zdjęło. Tu jest wersja live, oficjalna:

 
A tutaj jest oficjalny tekst piosenki, postnięty na forum przez samą autorkę, szacun!

[via czerski]

[na film też pewnie pójdę]

Ridley Scott pozazdrościł bratu thrillera szpiegowskiego, i stwierdził, że zrobi swoje „Spy Game”, tylko lepiej. Nie zrobił lepiej, zrobił bardziej.

Skąd skojarzenie z „Zawód: szpieg”? Oprócz dość oczywistego powiązania personalnego, mamy tu takie same plenery (oba filmy były kręcone w Maroku), mamy relację między głównymi bohaterami (stary wyga — młody idealista), mamy polowanie na terrorystę, mamy wreszcie aktora zbyt ślicznego do pracy operacyjnej w roli agenta polowego. Ale „Spy Game” to nie jedyna inspiracja, od samego siebie Scott wziął sceny z helikopterami, od brata (znowu) z „Enemy of the State” wizję szpiegostwa elektronicznego, kilka motywów można też prześledzić aż do „Syriany” Gaghana.

Od siebie dołożył krytykę metod pracy Amerykanów na Bliskim Wschodzie (o mało partnerskim traktowaniu lokalnych sojuszników i zbytnim poleganiu na technologii mówi się od dawna), i relację między głównym bohaterem a szefem jordańskiego wywiadu (świetny Mark Strong). Celna jest konstatacja, że dla świarta muzułmańskiego Amerykanie są wrogiem z przyszłości.

Film jest dobry; ale byłby lepszy, gdyby Ridley Scott nie popełnił tego samego błędu co jego bohaterowie: zbyt koncentruje się na efekciarskiej technologii, zamiast na relacjach międzyludzkich. W „Spy Game” stary szpieg podsumowuje to jednym zdaniem: wszystko czego potrzebujesz to guma do żucia, scyzoryk, i uśmiech.

Do mojego osobistego kanonu brakuje jeszcze „Solid State Society”, „Jin-Rō”, i może „Armitage”.

I trochę jestem zdziwiony, bo naczytałem się po ludziach o tym, że Ledger jako Joker, że to, że tamto.

A nikt nie napisał, że ten film jest o moralności i powinności, jak grecka tragedia.

[linki dobrane nieco tendencyjnie, sorry]