To było na przystanku.

We are approaching a theoretical state of absolute informational transparency … It is becoming unprecedentedly difficult for anyone, anyone at all, to keep a secret. In the age of the leak and the blog, of evidence extraction and link discovery, truths will either out or be outed, later if not sooner. This is something I would bring to the attention of every diplomat, politician and corporate leader: the future, eventually, will find you out. The future, wielding unimaginable tools of transparency, will have its way with you. In the end, you will be seen to have done that which you did.

Jest mottem Publicintelligence.net i gugla się w jednej książce, ale nie mam potwierdzenia że to Gibson napisał/powiedział.

Either way, dobre motto społeczeństwa przejrzystego.

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Floating down,
Through the clouds
Memories come rushing up to meet me now.
But in the space between the heavens
and the corner of some foreign field
I had a dream.
I had a dream.

Good-bye Max,
Good-bye Ma.
After the service when you’re walking slowly to the car
And the silver in her hair shines in the cold November air
You hear the tolling bell
And touch the silk in your lapel
And as the tear drops rise to meet the comfort of the band
You take her frail hand
And hold on to the dream.

A place to stay
„Oi! A real one …„
Enough to eat
Somewhere old heroes shuffle safely down the street
Where you can speak out loud
About your doubts and fears
And what’s more no-one ever disappears
You never hear their standard issue kicking in your door.

You can relax on both sides of the tracks
And maniacs don’t blow holes in bandsmen by remote control
And everyone has recourse to the law
And no-one kills the children anymore.
And no one kills the children anymore.

Night after night
Going round and round my brain
His dream is driving me insane.
In the corner of some foreign field
The gunner sleeps tonight.
What’s done is done.
We cannot just write off his final scene.
Take heed of the dream.
Take heed.

Ofiarą migracji padły jednak niektóre duże litery „Ł” oraz zamykające cudzysłowy typograficzne, jeśli gdzieś zauważycie brak, piszcie w komentarzach, uzupełnię. Tak samo, jeśli znajdziecie gdzieś coś co nie działa/źle działa, piszcie.

Mam w zapasie kilka ostrych notek, jutro pierwsza.

Częstość notek bez zmian, na osłodę:

Wśród programistów obserwuję ciągłą morderczą rywalizację: o to kto napisze lepsze narzędzie, o to kto napisze nowsze narzędzie (bo społeczność starego, często lepszego, jest już obsadzona i nie można tam zostać gwiazdą), o to kto opracuje (w sensie poznania, albo stworzenia) nową, lepszą technologię.

Z zawodowego punktu widzenia to jałowa intelektualna rozrywka. Nie osiągnie się w ten sposób awansu pionowego w strukturze firmy, nie zostanie się udziałowcem czy nawet managerem. Osiągnąć można „awans poziomy” coraz węższa specjalizacja, umiarkowanie coraz większe pieniądze, coraz większa odpowiedzialność i obciążenie. Dopóki jedna iteracja technologii nie zostanie zastąpiona przez następną, wówczas taki człowiek stanie się opiekunem wymierających systemów, dopóki one będą.

Nie kupi się tą drogą willi w Konstancinie, Ferrari, czy małego, cichego pensjonatu w Prowansji.

Jak to, zakrzyknie ktoś, przecież celem życia programisty jest programowanie!

Dla pracodawcy nie jest to prawda. Dla pracodawcy celem pracownika jest dostarczenie produktu, który przyniesie dochód. Jak to będzie wykonane to szczegóły nie wychodzące poza dział technologii.

Jeśli jest to prawda dla człowieka, to bardzo szybko się wypali.

A biznesowo, systemy pisze się w tym albo w tamtym, i nie ma wielkiego znaczenia co jest bardziej eleganckie, czy do pewnego stopnia, wydajne. Liczy się to, co ma niższy próg wejścia. Wtedy na rynku jest więcej programistów danej platformy, można dostać więcej umiejętności za mniejsze pieniądze. Dowód? Dwa najważniejsze w Polsce projekty Social Web są napisane w szeroko pogardzanym PHP.

Obserwuję na blipie, najczęściej nastolatków, dla których nauczenie się programowania jest celem samym w sobie. Trochę to przerażające, ciśnie się na usta palahniukowskie „nie jesteś swoim językiem programowania”.

Największą szkodę Pythonowi wyrządził Paul Graham.

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Będzie (w końcu!) albumowe Osiedle Swoboda!

moar info i historia

Moje pierwsze skojarzenie to „Rok myszy” Normana Spinrada, groteskowe opowiadanie w którym chińskiej cenzurze stawia się Disney. W opowiadaniu wygrał Disney, nie sądzę, żeby w realu potoczyło się tak samo. W najprostszym rozwinięciu sytuacji Google utrzymuje brak cenzury, firmy budujące wielki chiński mur internetowy zarabiają więcej na wyblokowywaniu Google i tego co wyszukiwarka pookazuje, a na miejsce Google’a wchodzi Microsoft z Yahoo!, Bingiem i HotMailem.

John Gilmore powiedział kiedyś, że „sieć traktuje cenzurę jak uszkodzenie i prowadzi informacje dookoła” ale John Gilmore jest człowiekiem źelaznych zasad. I stać go na trzymanie się ich.