Co pamiętam? Przede wszystkim olbrzymi stres transformacji, kiedy prawie z dnia na dzień zmieniło się wszystko. Z jednej strony pamiętam rozmowę z współnerdem na temat tego, że Polska przestanie być krajem informatyki z okresu kamienia łupanego, z drugiej strach ludzi, o to jak będzie, olbrzymi skok cen i zmiana reguł życia z dnia na dzień. To jeszcze nie było „balcerowicz musi odejść”, te zmiany były później.

Matka opowiadała wtedy taką scenkę: sklep ze słodyczami na Dzierżyńskiego (dzisiaj Chełmińska, sklep istnieje do dzisiaj), pełen cukierków, jakaś kobieta chce wykupić kartkę która skończyła się wczoraj. Kobieta błaga o możliwość wykupienia kartki, bo przepadnie przydział, ale kartki wykupić nie można, bo od dzisiaj kartki na słodycze przestały obowiązywać. A w sklepie jest cukierków ile chcieć.

I to jest to co przewija się w tym artykule i z czym zgodził się ^reuptake, że w momencie w którym przeżywasz jakąś drastyczną zmianę, świat przestaje być światem domyślnym, zastanym, bezpiecznym, staje się światem, jakoś tam narzuconym, przez innych ludzi. jakby symulakrycznym, ktoś tak założył, i tak wygląda świat.

Druga rzecz jaką pamiętam, to totalny syf jaki nas otaczał i jego kontrast z tym co przeciekało z tzw „Zachodu”, magicznego świata kolorowych rzeczy, uśmiechających się ludzi i astronomicznych cen. Był Bajtek, ale w zestawieniu z kolorowymi błyszczącymi gazetami komputerowymi z Zachodu, jeden numer pisma o Commodore (64′er) miał tyle objętości co trzy numery Bajtka gdzie o „komodzie” było w sumie może z 5 stron, był szary i smutny. Były z zachodu piękne kolorowe zeszyty, których do dzisiaj szkoda mi użyć, była każda dowolna rzecz która nawet swoim opakowaniem wydawała się magiczna.

To, że 90% tego to gówno, to przyszło później.

I kiedy muszę się powstrzymywać od wydania kupy forsy w dziale papierniczym empiku, w delikatesach, wiem że nigdy to dla mnie nie będzie normalne, to nie będzie poziom zero, oczywista życiowa oczywistość. Pamiętam ocet na półkach, kolejki po bułki od 6 rano i herbatę gruzińską, taką jak jest w „Misiu”.

Hłasko opisuje (cytuję z pamięci) taką scenę: na emigracji w Paryżu odwiedza współemigranta ktory pokazuje mu małe, obskurne mieszkanie i kilka tandetnych sukienek żony w szafie. Wszystko czego chciał od życia, kawałek normalności.

Coraz słabiej pamiętam tamten świat, ale rozumiem te laski, które nie chcą rodzić. Znam rodziny które wychowywały dwójkę czy trójkę dzieci w kawalerkach 30m, i to po tych ludziach widać. Dziewczynom, które się tego boją, nikt nie zagwarantuje, że to nie wróci.

I kiedy wychodzę z zakupów w koreańskich delikatesach, gdzie kupiłem nori, imbir i wszystko co do sushi potrzebne oprócz ryby, bo ryba skąd inąd, i zapłaciłem kartą, a potem jadę warszawskim metrem, to czuję się trochę jak ten znajomy Hłaski, a trochę jak uciekinier z innego świata.

I nikt mi nie zagwarantuje, że to nie wróci.

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Ale że przyjechałem do Warszawy w określonym celu (zostać Bogatą Świnią), to mogę go sobie rozliczyć: nie został osiągnięty.

Co udało się mimo to?

Z rzeczy osobistych:

• zbudować tzw „trwały związek”;
• skończyć studia (z dyplomem);
• zrobić prawo jazdy na motocykl;
• kupić coś pod to prawa jazdy;
• i mieszkanie.

Zawodowo:

• pracowałem w dwóch start-upach zupełnie różnej skali, dwóch stabilnych firmach i w budżetówce (na uniwersytecie);
• jako członek zespołu przyłożyłem rękę do tworzenia produktu z wielkimi planami, który nie wbił się na rynek, jako samodzielny developer, drugiego (w zasadzie mógłbym to zaliczyć jako trzeci start-up, bo formalnie tak wyglądało);
• rzy firmy dla których pracowałem obiecywały mi udziały, nauczka jest taka, że jak płacą pieniądze to płacą, jak obiecują udziały to obiecują.

Poza tym:

• poznałem dużo fajnych ludzi;
• ogólnie rzecz ujmując, getnąłem lajfa.

Też mam 35 lat.