Kiedy moi podstawówkowi współplemieńcy tłukli się o to czy lepsze jest Lady Pank czy Republika, ja słuchałem brytyjskiego electro w czysto syntezatorowych aranżacjach Benna Daglisha. Jego największe dzieło brzmi tak (właściwa melodia zaczyna się od gongów na początku poziomu):

Póżniej przesiadłem się na Amigę, na peceta z jakąś podróbą SoundBlastera, na Soundblastera Live!, na maka w końcu, ale coraz doskonalsze syntezatory i odtwarzacze strumieni audio nie miały już tej chropawej, analogowej jakości wynikającej z wyciśnięcia ze sprzętu więcej niż w niego zaprojektowano (na SID-zie w Commodore 64 udawało się odtwarzać dżwięk próbkowany, mimo, że takiej funkcjonalności nijak ten układ dżwiękowy nie przewidywał, był po prostu trzykanałowym obwiedniowym syntezatorem).

Aż w końcu bodaj czy nie w ramach obsysania darmówek z iTMS dostałem „Makina Fifth” Ugress. Nie był to klasyczny chiptune, do syntezatorowego podkładu dolożony był wokal Therese Vadem, kojarzył mi się wtedy z Kylie Minogue.

Potem ^dreadedgazebo podrzucił mi namiar na kosmonautyczny singiel ]tegoż, no i wsiąkłem.

Wszystko to logowało się do last.fm, który wtedy uważałem za mało pożyteczny serwis, ot można znajomych pododawać do znajomych, popatrzeć czego słuchają, i ewentualnie posłuchać jakichś kapel o których świat zapomniał w czasach kiedy tapir na pudla był równie szałowy jak dzisiaj grzywka emo. Aż któregoś dnia w propozycjach dostałem Nebular Spool i Ninja 9000, których przez kilka tygodni słuchałem w kółko (zwłaszcza Commander Moira (Club Ninja Edit) no i „Ruins”).

Po pewnym riserczu okazało się, że wszystko to jeden człowiek: Gisle Martens Meyer, maniak 8-bitowych brzmień, realizujący się jako Ugress, PixxelTyger, Ninja 9000, Nebular Spool i label Uncanny Planet. Co najlepsze, GMM nie jedzie tylko na nostalgii, ale wziął starą muzykę za podstawę i na tym buduje dalszy rozwój, w stronę muzyki klubowej jako Ninja 9000 i Ugress, w stronę nostalgicznego steampunku jako Nebular Spool, a eksperymenty publikuje jako Shadow Of The Beat (stawiam piwo pierwszej osobie która będzie wiedzieć do czego aluzją jest ta nazwa).

Pod wszystkimi linkami powyżej jest dużo dobra do ściągania i słuchania, bo GMM większość swoich rzeczy publikuje online bez DRM. Ale pokupuję od niego te 320-kbitowe wersje, trzeba wspierać takich świętych szaleńców. Poza tym akurat całego „Cinematronicsa” do ściągnięcia nie ma, a to jeden z lepszych jego albumów.

A jak już to wszystko przejrzałem i wyguglałem, to iTunes wylosowało „Show Must Go On” Queenów i okazało się, że to jest piosenka na ten sam temat.