Wśród programistów obserwuję ciągłą morderczą rywalizację: o to kto napisze lepsze narzędzie, o to kto napisze nowsze narzędzie (bo społeczność starego, często lepszego, jest już obsadzona i nie można tam zostać gwiazdą), o to kto opracuje (w sensie poznania, albo stworzenia) nową, lepszą technologię.

Z zawodowego punktu widzenia to jałowa intelektualna rozrywka. Nie osiągnie się w ten sposób awansu pionowego w strukturze firmy, nie zostanie się udziałowcem czy nawet managerem. Osiągnąć można „awans poziomy” coraz węższa specjalizacja, umiarkowanie coraz większe pieniądze, coraz większa odpowiedzialność i obciążenie. Dopóki jedna iteracja technologii nie zostanie zastąpiona przez następną, wówczas taki człowiek stanie się opiekunem wymierających systemów, dopóki one będą.

Nie kupi się tą drogą willi w Konstancinie, Ferrari, czy małego, cichego pensjonatu w Prowansji.

Jak to, zakrzyknie ktoś, przecież celem życia programisty jest programowanie!

Dla pracodawcy nie jest to prawda. Dla pracodawcy celem pracownika jest dostarczenie produktu, który przyniesie dochód. Jak to będzie wykonane to szczegóły nie wychodzące poza dział technologii.

Jeśli jest to prawda dla człowieka, to bardzo szybko się wypali.

A biznesowo, systemy pisze się w tym albo w tamtym, i nie ma wielkiego znaczenia co jest bardziej eleganckie, czy do pewnego stopnia, wydajne. Liczy się to, co ma niższy próg wejścia. Wtedy na rynku jest więcej programistów danej platformy, można dostać więcej umiejętności za mniejsze pieniądze. Dowód? Dwa najważniejsze w Polsce projekty Social Web są napisane w szeroko pogardzanym PHP.

Obserwuję na blipie, najczęściej nastolatków, dla których nauczenie się programowania jest celem samym w sobie. Trochę to przerażające, ciśnie się na usta palahniukowskie „nie jesteś swoim językiem programowania”.

Największą szkodę Pythonowi wyrządził Paul Graham.