publiczna dusza prywatna

Po prze­bu­dze­niu, przez okno widzę błę­kitne niebo. Pra­wie w to nie wierzę, wczoraj lało, a kiedy w nocy wycho­dzi­łem z pracy dosta­łem w twarz falą gradu. Teraz wstaję szybko, nie podo­baja mi się coraz gęst­sze strzępy chmur na zimo­wym błę­ki­cie. Jadę do biura, wycią­gam z szafy sprzęt, pakuję do ple­caka. Wypła­cam pie­nia­dze z ban­ko­matu, i na auto­bus. 710 ma być za kwa­drans, ale kiedy cze­kam w kolejce do kio­sku …