Rys. Olaf Ciszak

Przez te wszystkie lata technototalitarystyczne wizje przyszłości zaczęły się spełniać i to jest z jednej strony satysfakcjonujące, a z drugiej przerażające. To miała być czarna przyszłość, zaklinana, by nie stała się naszą przyszłością.

I w końcu — wersja 1.0. Dzień po Duke Nuke’em Forever, do którego idee fixe RPG był czasem porównywany.

Jako bonus — moje opowiadanie, które kiedyś pisałem niezależnie, ale że mi w trakcie skonwergowało do konwencji, poddałem się i osadziłem w tym świecie.

Rysunek powyżej to jedna z ilustracji jakie znajdą się w wersji luksusowo-kolekcjonerskiej.

Share and enjoy!

Zacznijmy od tego, że to nie jest nowe, z podobnych pomysłów mogę jeszcze wymienić „Grey Ranks” — krótkie RPG o Powstaniu Warszawskim, oraz dwa, wydane razem, tytuły Johna Tynesa: Puppetland i Power Kill. Puppetland jest o dorastaniu, a Power Kill o eskapizmie RPG.

Niesmaczek bierze się z tego, że podpięcie się pod Wielki Temat to jest tzw chwyt „na Mausa”. Po „Mausie” poszła fala komiksów o Holocauście (tu wstaw kadr o Mausie z Wilq’a), jakości różnej ale tematyka automatycznie zamyka mordę krytykom („Jak można mówić, że gra o Zagładzie jest niedobra! Przecież wszyscy powinni Pamiętać! Na boga, ona napisała instrukcję na prawdziwej maszynie używanej przez SS! To Głębokie i Poważne! ).

Ktoś się przyczepi, że przecież Lego Libery też jest o tym, a mi się podobało. Lego Libery jest o „tym , ale jest też o tym co cała twórczość Libery jaką widziałem, o tym że bierze się normalnych ludzi/normalne klocki i formuje się ich do jakicś celów. Lego bardzo długo było zabawką totalnie pacyfistyczną, a i tak da się z niego ukręcić koszmar, wziąć tylko szare klocki, szkielety z Lego Pirates itd. Że nie da się przed tym uciec.

A co mówi gra pani Brathwaite? Że ktoś, gdzieś kiedyś wyrządzał zło, i teraz mamy moralny obowiązek żeby nam było przykro, jak widzimy rozbitą szybę.

[policjanci z Lego teraz mają nawet Lego-kajdanki]

Kiedyś wdałem się w dyskusję o „Grey Ranks” z ^marcinkaszynski, niestety nie było miejsca na jej rozwinięcie w ciasnej przestrzeni 160-znakowych blipów. Dyskusja była o tym dlaczego nie ma więcej takich kathartycznych gier.

Powodów jest kilka. Ekonomicznie, rynek planszówek i indie RPG jest malutki, to są (w Stanach) tysieczne nakłady, a często nawet tak małe, że nie opłaca się iść na papier bo koszta logistyki zabiją.

Psychologicznie, celem gry jest rozrywka, przez moderowaną interakcję z innymi ludźmi, przez jakieś osiągnięcia, przez ładne kolory, obrazki, badanie reguł świata czy fizyczne napięcie oczekiwania na wynik toczenia kostek. Do dobrej gry można wracać i wracać.

Gry kathartyczne to są numery na raz, poza tym gdy zacząć badać mechanikę świata gry, moźe się okazać, że najlepsze growo efekty dają rozwiązania niesłuszne moralnie. Gdzieś czytałem o grze symulacyjnej w rządzenie państwa w kryzysie, gdzie oprócz skomplikowanego, słusznego rozwiązania, gracze znaleźli proste i łatwe — wsadzenie całej opozycji do obozów koncentracyjnych też dawało wyniki spełniające kryterium wygranej.

Z drugiej strony, ta (znalazłem na Barts News) jest bardzo krwawa, ale daje fun. Bo jest abstrakcyjna. Nie musimy się przejmować koniecznością wymordowania całego z trudem zebranego klucza w celu osiągnięcia ostatniego brakującego Osiągnięcia.

A co z Pamięcią, zakrzyknie ktoś? Polecę z autorytetu, taki kawałek znalazłem u Stefana Chwina i mi się wbił:

Coraz częściej myślę, że Europę może zbawić tylko zupełna utrata pamięci. Tu na równinach między Alpami a Kategattem, kanałem La Manche a Uralem, każde dotknięcie przeszłości otwiera żywą ranę. Więc może nie są tacy głupi ci młodzi Polacy i Niemcy w tiszertach, którzy, gdy tylko telewizja zaczyna nadawać program o dawnych, wojennych czasach, błyskawicznie zmieniają telewizyjny kanał na MTV?

[„Dziennik dla dorosłych”, wyd. Tytuł, Gdańsk, s 397, brak roku wydania]

A co można myśleć o Tamtych Czasach? Może po prostu to co sami o nich myśleli.

niech pogrzebowe śpiewy wyrzucą z audycji
oklasków nam nie trzeba
żądamy amunicji!

Jak ktoś chce się dołączyć to wpisujcie miasta się w komentarze, może coś się zorganizuje.

W niszy nakład podręcznika to tysiąc, może dwa.

W tej chwili śledzę jeden system, DELTA GREEN”, malutką niszę skupioną dookoła listy dyskusyjnej. Sercem gry jest horror egzystencjalny, odkrywanie prawdziwej natury świata, więc nie napiszę jakie są założenia, wystarczy, że jest to mistrzowskie połączenie lovecraftowskiej Mitologii Przedwiecznych, folkloru ufologicznego i Zeitgeistu przełomu tysiącleci.

Połączenia tego dokonali dziesięć (!) lat temu młodzi zbuntowani zdolni z Seattle (no a skąd), założyli firmę, pod marką Pagan Publishing zaczęli wydawać swoje pomysły.

Ja wsiąkłem w to trochę przez internet, a trochę przez „Alien Intelligence” zbiorek powiązanych opowiadań kupiony w RPG-owym sklepie w Helsinkach. Nie miałem wtedy forsy i wahałem się, czy kupić to, czy „Delta Green: Countdown”, solidną ciężką księgę będącą podręcznikiem uzupełniającym. Wybralem AI, to był dobry wybór, „Countdown” jest co jakiś czas wznawiany, AI prawdopodobnie nie będzie wznowiona już nigdy.

Mimo że „delta zebrała mnóstwo nagród, zawsze pozostała produktem niszowym, drogi jej twórców rozeszły się. John Tynes, spiritus movens porzucił w ogóle tę działalność, i zajął się tworzeniem gier komputerowych i próbami robienia filmow.

W sumie wydali trzy książki stricte RPG: „Delta Green , „Delta Green: Countdown , „Delta Green: Eyes Only , oprócz tego dwie powieści i dwa zbiory opowiadań. Mało jak na dziesięć lat, ale brak kapitału zawsze był problemem. „Eyes Only zamawialiśmy z półrocznym wyprzedzeniem, aby było wiadomo, czy nakład się sprzeda.

Teraz jest szansa na zupełnie nowy podręcznik z zupełnie nowymi materiałami: „Delta Green: Targets of Opportunity , ale wydawnictwo resztki gotówki utopione w innych produktach, więc trzeba zrobić skladkę. Jak czytelnicy zadeklarują $20k to książka będzie wydana.

Dołożyłem już swoje 50USD.

Więc jest szansa, że bóg nie umarł z dziwnymi eonami.

[pierwsze wydanie było 10 lat temu, i wtedy nie miałem ani Visy ani $, póżniej chodziło to na Ebayu za jakieś potworne pieniądze]