Są dwie szkoły pisania. Ta z amerykańskich podręczników mówi, że należy pisać podobnie do tego co się sprzedaje. Niejawne założenie jest takie, że pisarz ma na tym zarabiać, zarobki są wielowymiarową funkcją gładką i różniczkowalną i trzeba znaleźć maksimum, najlepiej globalne. Gdzie indziej nazywa się to pisaniem pod publiczkę. Nie uważam tego za naganne, wymaga to bardzo dobrego warsztatu i solidnego zrozumienia psychologii potencjalnych odbiorców, problem jest tylko taki, że w Polsce rynek jest płytki i kokosów z tego nie ma.

Druga szkoła, nazwijmy ją europejską, w Polsce propagowana np przez szkółkę pisarską Feliksa W. Kresa publikowaną kiedyś w „Fenixie , a później w jednym szmatławcu. W tej szkole podstawowa zasada brzmi: pisz takie rzeczy jakie sam[a] chciabyś przeczytać — tu szukałbym źródeł felietonu Jacka.

Jest jeszcze trzecia i czwarta szkoła, trzecia, artystyczna polega na tym, że autor zastanawia się jakich rzeczy nie dostrzegają potencjalni odbiorcy a potem próbuje ten stan zmienić, zwracając ich uwagę na Ważki Temat. W wersji zdegenerowanej dostajemy grafomanię szafującą wielkimi słowami.

Szkoła czwarta polega na wypisywaniu robaka który gryzie piszącego, wersja zdegenerowana to ciężki marysuizm. No, ale nie każdy może być Kafką.

Rozpisałem się albowiem jest okazja, samodzielnego rozważenia propozycji z felietonu, komentarzy MRW i tego co komu w duszy gra. Jakiś czas temu w Paradoxie zgadało się o nowej antologii hard sf jaką ma zamiar wydać wydawnictwo Powergraph. Dzisiaj mogę już otwarcie powiedzieć, że prawdopodobnie w tej antologii znajdzie się mój tekst „Ciśnienie ewolucyjne (podpadający trochę pod punkt piąty felietonu (i, drogi MRW, nie trzeba do tego używać wątków turystycznych). Ale ważniejsze jest, że za moim poduszczeniem, Wydawcy zdecydowali się zmienić formułę antologii i ogłosić otwarty konkurs na opowiadanie hard sf, które zostanie włączone do zbioru.

Jest więc cel i okazja, żeby noszone latami pomysły rzucić na papier i pokazać światu.

Panie i Panowie — do klawiatur!