Zaczyna się rozmowa dawno nie widzianych znajomych, co u mnie, co u niej. Ja mieszkanie i praca, to bardzo wygodne wyjaśnienie tego, że się nie bywa, nie jeżdzi i nie uczestniczy. Elżbieta i jej otoczenie stworzyli spore wydarzenie kulturalne, najważniejszą branżową nagrodę literacką, która w końcu przebila się nawet do mediów mainstreamowych, to wielkie osiągnięcie. Ale ciągle ktoś jest przeciw, ktoś pluje, tego ktosia ktoś podjudza.

Wcześniej tego dnia zapytała mnie, czemu przestałem się pojawiać na branżowych imprezacj, nie umiałem odpowiedzieć, po prostu coś pękło, coś się skończyło. I kiedy znowu wchodzę w gęstą atmosferę konwentu, uświadamiam się co. Nie mogę już znieść tych wojen, o to kto co kiedy powiedział i nie przeprosił, i dlaczego środowisko go toleruje. Drugie strony też mają swoje racje i swoich zwolenników, a mnie mierzi robienie polityki z solidnego, zwyczajnego eskapizmu.

W końcu żegam się, wstaję, schodzę na dół, zamieniam kilka słów z Teklakiem, podaję na pożegnanie kilka rąk, odbieram z szatni kurtkę i kask, wychodzę, odpinam i odpalam maszynkę. Nie piłem, ale reakcje mam miękkie, dopiero po chwili zimne powietrze szumiące w kasku odświeża mi zmysły. Trzecia w nocy, puste miasto, zimno przebija się nawet przez motocyklowe spodnie z grubej, miękkiej skóry.

I jadąc, nie mogę przestać się zastanawiać, czy ta ostatnia rozmowa to byla rozmowa dawno nie widzianych znajomych, czy audiencja mająca mi przypomnieć, komu jestem winien lojalność, gdybym chciał wrócić na łono rodziny.