publiczna dusza prywatna

Przy­kuc­nął w kory­ta­rzu Zło­tych Tara­sów, w jed­nym z tych ukry­tych kory­ta­rzy gdzie blichtr przy­jem­nej muzyki, dro­gich skał, któ­rymi wyło­żono pod­łogi i ape­tycz­nych zapa­chów, ustę­puje czarno-białym kafel­kom, poobi­ja­nej far­bie i smro­dowi kibla. Tkwił tam przy­kuc­nięty pod ścianą, ta było gniazdko, do któ­rego wpięty był tele­fon. Pod nogami miał wielką, pro­sto­pa­dło­ścienną pseu­do­spor­tową torbę, czar­no­burą jak jego włosy i ubra­nie. Ner­wowo stu­kał w tele­fon, nie zwra­cał uwagi na …