Tkwił tam przykucnięty pod ścianą, ta było gniazdko, do którego wpięty był telefon. Pod nogami miał wielką, prostopadłościenną pseudosportową torbę, czarnoburą jak jego włosy i ubranie.

Nerwowo stukał w telefon, nie zwracał uwagi na przechodzących ludzi, tak jak lanserzy i „west end girls  nie zwracały uwagi na niego. Nomada, może uchodżcę, który przysiadł na chwilę w paskudnym korytarzu odpocząć i naładować telefon przed dalszą drogą.

Poza tym nie chciał od nas nic.