To nie chodzi o wątpliwości, to w tym konkretnym wypadku chodzi o mnóstwo kwestii warsztatowych, o przeniesienie historii z medium interaktywnego na papier, gdzie niektóre chwyty nie działają. To nawet nie chodzi o to, czy można lepiej/inaczej, to chodzi o to, że okres w którym chce się powiedzieć daną rzecz kończy się.

Problem tylko w tym, że Alex już wypuszcza rzeczy w świat; w tzw. międzyczasie przeszedł z kategorii naszej, frustratów cyberszufladowych, do tych frustratów autorskich i wydawanych ;)

A kawałek zacny.

Czytam tego bloga od kilku lat, zawsze jak coś się pojawi w RSS, to czytam. Ulubiony mój post to ten o piaskach marsa, cyba najbardziej przepełniony melancholią, z resztą w wielu postach ona się pojawia i to mi najbardziej odpowiada w tym co piszesz. Ja też zawsze starałem się coś-tam-swojego tworzć. Zawsze, od zawsze, od kiedy pamiętam. Nie jest to wprawdzie literatura (to nie ważne co, nie napisze, bo to bardziej przyziene :). W kazdym razie poświęcam swój czas (mnóstwo, setki, tysiące godzin). Po jakimś czasie (mówę tu za siebie, nie mam zamiaru się mądrzyć) przychodzi frustracja, wątpliwości, czy jest ok, czy można lepiej, czy można inaczej bla bla. W ten sposób w kółko i w kółko trafiam do punktu w którym zacząłem. Życzył bym tego sobie (a może i Tobie też?) zeby w końcu, nie wiem, „zgłupieć”, zapomnieć, czy może machnąć ręką — odrzucić to co wstrzmywało (mimo, ze w Twoim przypadku może być to zupełnie coś innego), skończyć w końcu jakąś rzecz i wypuścić ją w świat. Fajnie by było w metrze wyciągnąć coś takiego i przeczytać. Cziers.

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Na pierwszy (i biezacy) motor kupilem Kawasaki W650 — 675cc. Ciezki jak cholera.

O, właśnie. Poczytałem trochę tego yuppie karierowicza i jako prawda prawdziwa to byłby bardzo fascynujący kawałek antropologiczny o smutnych ludziach. Ale jako kawałek fikcji literackiej, to meh.